اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مات می مانم ات کنار خودم تو فقط گوش می کنی انگار

مداد رنگی سفید ؟
با ان نگفتن هایم را نوشته ام........همیشه ..

در روز هاي تنهاييم

روزهاي نارنجي با ظعم هندونه

روبرويم مي ايستي وبلند بلند مي خندي

من طنين صدايت رادر دنيا منعكس ميكنم

تا همه بشنوند

آهنگ زيباي لبخندت را!

چقدر دلم گرفته... دیگر شعر هم راضی ام نمی کند...

نمی دانستم

عشق

غربت هزار پرنده ی مهاجر است

و انسان

زخم های به هم پیوسته ی جاده ای بی انتهاست.

ماها تکرار خاطره‌هاییم؛
خودمان در خودمان.
وقتی هستیم و نیستیم؛
می‌خواهیم و نمی‌خواهیم؛
ماها دوریم؛
گم.

[لینک]

این روزها دیگر
هیچ
حس شاعرانه ای در من نیست ...