اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عشق، معجزه ی آخرخودش را کرد

لبان بسته شکفتند از ورای سکوت...

هنوز در هر آیینه انعکاس منی

شب مانده است وشیهه ی اسبان بی سوار...

هر شب در شعله های دور از تو

پر وا کردم شبیه پروانه

گرمم نشد و سوختم

عليرضا چرا ناراحتي

به هر گوشه کنار
دل که میروم
خاطرات
نداشته باتو را
بغض میکنم

بی حس شده ام از درد !

از بغــض !

فقط گاهـی

خـط ِ اشکی …میسـوزانـد صـورتـم را......

خدای مهربان!

دلم در این دنیا غریب است. و تو غریبی‌ام را زیباتر از آنچه که هست میدانی.

غریبی یعنی بدانی که این هفته ها و روز های کوتاه نفس کشیدن فقط یک پل است برای گذر از این رود وحشت دنیا.

خدا جان من!

دلم می‌خواهد که از این رود راحت تر بگذرم. و دستگیری باشم برای آنان که نیازمندند. هر چند که ریسمان کمک خودم را به امید تو گره زده‌‌ام.

خدای همه هستی!

این گره ریسمان امید را به خودت سپردم.

می دانم که تو هر روز آن را محکم تر از روز قبل به امید خودت پیوند می‌زنی .

من برای این آرزو

تلاش می‌کنم.

من به این امید امیدوارم.

کتاب های خیس... خیس خیس خیس...

چشم راستم را می بندم... می خواهم ازین به بعد من هم دنیا را اندازه تو ببینم... نیمه راست این زندگی همیشه سیاه است...