اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوت!

و روزهاست ریلها هنوز زیر اشکهایم دنبال تو می دوند

و به تونمی رسند هنوز...

پلک های مرطوب مراباورکن این باران نیست که می بارد

صدای خسته ی من است که از چشمانم بیرون می ریزد

به ثانیـه ها التماس میکنـم که زودتـر بگذرند...
دیگر روی این تاب، تـــاب نمی آورم ...

مزار عشق ...
گلخانه ای پرپر!
نه برای تسلی ...

می ترسم این روزها به پایان نرسد و تو در چشم من چیزی جز اشک نباشی!
می ترسم بیان رنج دل تنگ، برای واژه هایم سخت تر شود ...
می ترسم قاصدک ها دیگر به سمت تو پرواز نکنند ...
.