اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شعاع درد

باید باور کنم



درمان سفر را ...

نفس می کشم

با اشتیاق آخر ،

هوا ،

هوای توست . . .

شعر پشتِ شعر

همین....

پینوکیو کجایی؟

آب در کوزه...و ....

می‌تونی، توی این چشمه‌ی اشک، چشم سیاهم رو ببینی؟

ترسی هم باشد از وابستگی‌های یک‌طرفه است که آن هم به نظر من دردناکند تا ترسناک.

هر چند از آن هم گریزی نیست و خاطره و تجربه‌سازند ولی می‌سوزانند تا بسازند.

و راستی، آزادی هم یک جور تنهایی است دیگر...

من ....برای من، یک قیافه مردانهِ مهربان است در یک قاب عکس سیاه و سپید قدیمی روی دیوار یک مغازه در کودکی که زیرش نوشته:
«صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را
که دگر مادر گیتی چون تو فرزند بزاید»