اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حوصله ی چشمانم بین دیوارهای تکرارآب رفته وهرروزکمترمیشود.

حرف هایی که قرار بود

به هم بزنیم

از یاد برده ایم

و گل ها

در دست هایمان خشکیده اند.

چشمهايت

امتحان الهي بود

همه جا آرام است

بعضی دردها را باید کشید؛
باید که دردت بگیرد...
از پشت ِ مهره های گردنت؛

تا ستون ِ فقراتت،
هی تیر بکشد...
هی تیر...
تا بفهمی ، تنهایی!

مگـــر
بین منـــو تـــــو
چقــــدر فاصــــــــــــــــــــله اســـــت
که هـــر چــقــــدر
ســـکــــــوت میــــکنــــم ...

نـمیـشـنـوی ؟

فردا روزيست بزرگتر از امروز

و پايان من

هرگز آغازي را در پي نخواهد داشت

بي آنكه بداني

يك روز

با همين قلب مريض

در همين آفتاب

پرخواهم كشيد

مردی و نامردی ،


جنسیت سرش نمی شود،


معرفت که نداشته باشی ،


نامردی . . .

به کجا می خواهی بکشانی مرا؟!...

خواستم بگویم٬ تنهایم!

نگاه ِ خندانت٬ مرا شرمگین کرد!

میدانی دلتنگی‌ چیست؟

قطره اشکی است که هر شب بروی یادش می‌چکد،