اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باران می بارد... گل می رقصد... زندگی زیباست

آسمان خیس است...پرواز جاری ست...

فردا کوچ خواهیم کرد...

زندگی جاری ست...

چه روزگاری...!

آسمان سیاه... ابرها سیاه... زندگی سیاه... خیس و سیاه...

هیچ گریزی نیست ...

چه می توانم گفت

تو مادربی خوابی،من کودک بی آرام

همین که می دانم تو شلوغی این دنیا تو هستی خوشحالم

چه نیمه شبها وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم هم زدنی

میان آن همه صورت، تو را شناخته ام

نیستی که ببینی، چگونه می گردد

نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من

هوای اینجا عجیب بارانیست ... می بینید؟

کاش در قفس باز باشد ،

با تو ...یخ آب می شود در روح من