اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هوای دلتنگی ام بارانی ست ...

طاقت بیاور... تو از یادم نخواهی رفت !

حسی شبیه به کشیدن دست بر گلبرگ

آن روزها رفتند

و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

در ازدحام پر هیاهوی خیابان های بی برگشت

و مردی که گونه هایش را

با برگ های شمعدانی رنگ می زد... آه...

اکنون مردی تنهاست