اره دیشب خسته بودم باهات دعواگرفتم منو ببخش

اینجا جز ظلمت



هیچ ستاره ای جیغ نمی کشد ...

نگاهی به تندیس شکسته ام می اندازم دیگر نه از پاهایم

نه دست هایم رمقی نمانده

به خدا می نگرم

خدایی که مادرم آن سالهای دور

آن شب های ستاره دار نشانم میداد

اما هر چه می گردم دیگر ستاره ای نمی بینم

شاید خدا رفته است

خدایا !

من خسته ام یا تو ...

بیا ای ققنوس آتش افروز



منم خاکستر نشینی سرد و سیاه



نبض ماه هنوز در سینه ام



تو بگو !



چگونه می توان دل داد به شب سیاه

salam .khili mamnooonam

نزدیکم نیا !

بوی نا می دهم

این روزها

کپک زده ام به زندگی

لعنتی

دست هایم را گرم نکن

نه کسی نیست

افسوس !

یادم نبود تو رفته ای

دست از دار و دنیا کشیده ای

ترا بر دوش می کشیدند

مردان خدا

و پای لنگ من در پی تو هرگز نرسید

نمی دانند نه نمی دانند

از کودکی هایم بیشتر به تو نیاز دارم

دوباره دلتنگت شدم

همیشه دلتنگت هستم

کاش می توانستم

دلم را با تن ات به خاک بسپارم

تا سرد شود

به آب و آیینه

به قرآن متوسل شدم

امانشد

ترا سوگند مادر ... !

#خدیا دیگه بسه ...
منُ این همه خوشبختی محاله، محاله ...