آدم ها!

حافظ بیاورید

خدایا ازم نگیرشون ...

اسمش را میگذاریم؛دوست مجازی
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته
خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند
وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد...
وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش
نگرانش میشوم
دلتنگش میشوم
وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود
مطمئن میشوم که حقیقی ست
هرچند کنار هم نباشیم، هرچند صدای همرا هم نشنیده باشیم،
من برایش سلامتی و شادی آرزودارم
هرکجا که باشد
پس دوست من در دنیای مجازی دوستت دارم.

از دل تنگی.....

نمی دنم ....