سکوت من

به هنگام آمیزش کویر و باران زاده شد. . .

کوچه های شهر ما خیس خیس است،باران خوش به حال تو که آدم های این شهر غریب دلتنگت میشوند...


آسمان را نگاه میکنم با دلی خیس از باران..باران همیشه سهم دلم بوده نه چشم هایم...

وفادارتر از آنم که تصویر زلالت را در نگاهم بشکنم...

مغرور تر از آنم که چشم های بارانی ام خاطره ی آدم ها شود..

ولی کوچه های خاموش این دل عمری ست به یاد تو خیس است..

در تکرارغریبانه ی روزهایم..

و من به دنبالش...

سکوت رندگی من ...

من آسمان را وقتی تجربه کردم که تو

آن سوی الاکلنگ نشسته بودی...

سلـام دادا هادی رسیدن بخیر نیسی! معلومه خیلی خوش میگذره که به دنبالر ترجیحش میدی

حقارت واژه ها را وقتی دیدم که نتونستن مهربونیت رو توصیف کنند ....

دستان یخ زده ام

با لمس خورشید هم گرم نمیشود

کمی لبخند...لطفا