کسی نمی رقصد...
تنها
مردی موهایش سفید شده....

لب هایت
سرنوشت مرا ذوب می کنند
چون شرابی هفت ساله
که خنده های مرا
مست کرده است

دلم برای آدمها می سوزد
شعرهایم دود می شوند
داستانم هایم تمام
و آدمهایم نیمه تمام
نیمه تمام.....
و همدیگر را جدی نمی گیریند

سوت قطار.....

محض رضای آسمان
این گلدان خسته پاییز زده را
جدی بگیر

اش کسی در من بر می خاست
شعر نمی بافت
عاشق نمی شد
اشک نمی ریخت
سکوت نمی کرد
درد نمی کشید
نمی شکست
نمی گریخت
نمی فسرد

ایمان را به رسمیت نشناخت....

آنگاه می شد هنوز هم اندیشید...

میروی و گریه می اید مرا

اندکی بنشین که باران بگذرد


به قول سهراب


روزهایت پرتقالی باد

هوا سرد است وجاده ها خيس اند


کجایی


نگرانم

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

من با چشم هاي جنگ زده ام
پرت مي شوم
به حاشيه ي خبرها
وفكر مي كنم شيمياي شده اند شعرهاي ام
وحنجره اي كه با آن بغض مي كنم

جهان را برایم تعبیر کن

تا بیدار بمانم.

باشه خو

shoma balad nistin sokhan begooin?