اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

لهجه‌ات از عشق می‌آید....

گاه‌گاهی باد
خستگی در می‌کند در من
گاه‌گاهی ابر می‌‌گیرد غبارم را...

همیشه وقت‌شناس است
به پرتگاه رسیدم

دارد مچاله می‌شود از درد

گل، بازی پیچیده‌ای در آستین دارد
خم می‌شود گاهی
کم می‌شود...
اما نمی‌میرد

بعدها کاشفان تنهایی
قصه‌هایی بلند می‌سازند
از غرور صنوبری که تویی.

شازده‌ها...

پس از طوفان..