اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرداد هم حریف دل من نمی‌شود
خیسم، معطرم، خنکم، آسمانی‌ام
یخ در بهشت می‌چکد از واژه‌های تو.

ساعت مدت هاست که از نيمه شب زندگی گذشته است و ارقامی که سال ها ی عمر را نشان می دهند در تجربه ی سراشيبی سفر بازگشتند...!!!

به نام سر فصل ها چه آن ها که نوشته شدند و چه آن هايی که سپيد ماندند تا کاغذ ها سياه نشوند

يک سلام پر رنگ و چند نقطه چين...به علامت جواب هايی که هرگز نداديم و يک دقيقه سکوت به احترام تمام لحظاتی که در انتظار پاسخ مان مردند...

خيلی وقت بود که نبود. آنقدر نرم و بی سر و صدا رفت که حتی نگاهم به اندازه ی امتداد يک تعجب پرسشگرانه هم نلرزيد . سقف اغلب خيس چشمانم يک ترک هم بر نداشت ...

زندگی شيبی است . عشق سيبی است . وای بر آن حال که در عشق پايبند نظم و ترتيبی است ؛ و اما تو ! قرار نبود آن وقت های تو جايشان را با اين زقت های من عوض کنند قرار نبود عشق هم مانند گيلاس،عيدی،تعطيلات،تابستان و ...اولش قشنگ باشد قرار نبود کسی سختش باشد بگويد دوستت دارم . قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل ديگری بماند.قرار نبود هر چه قرار نيست باشد .قرار تنها به بی قراری بود و بس... گمان نمی کنم گناه من سنگين تر از نگاه تو باشد ! اما يقين دارم که کودک دلت کمتر از پيش بهانه ی لالايی های شعر گونه ام را می گيرد...

حالم خوب نیست. مثل همیشه...

وسط معرکه آمدی


و حالا سال‌هاست

دیگر هیچ زنجیری پاره نمی‌شود

مژگان عباسلو...

بی صدا برو و در را پشت سرت ببند
تا من صدای آن پرنده را نشنوم
که نمی‌داند یک نفر با رفتنش
می‌تواند یک شهر را از سکنه خالی کند.
تا تو به ایستگاه برسی
این خانه در سکوت غرق شده‌است.

راستش را بگو

باز

پشت ِ کدام ابر ِ بهانه

پنهانی ؟*

بايد خودم را ببرم خانه !

بالشم را دوست دارم

که تمام افکارم را

به گور دسته جمعی می فرستد

ای کاش

کسی روی من خاک بریزد

واژه واژه

خواستنت را بر تن سپید کاغذ می نوردم

در انتظار آخرین باد...

آنقدر شعر نگفتهام

که گوشهایم سوت میکشند

و از دستهایم

بوهای تهوع آوری به مشام میرسد

تنهایی...

انسان را به درون زمین فرو میکشد

و میان سنگها

ذوب میکند.

گاهی باید برای یک لحظه

از تنهایی فرار کرد

گاهی باید شعر گفت...