اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آری

دنيای من اتاق كوچكی است

با شبح‌هايی سرگردان

بيرون زده از ذهنی باد كرده

و من گاهی فكر می‌كنم

شرجی‌ترين هوای دنيا

در اتاق من جريان دارد

هديه عاشقانه من است

خيالم نيست

كه بدجنس و پر رويی

برايم شانه‌یی بفرست

با آيينه‌يی چركين

و يك فانوس كهنه

كه در شبهای تاريكم

به تنهايی بگريم

و فانوسم بسوزد

و من گيس سفيدم را

بدان آيينه و شانه

به آرامی بيارايم

دلم را باز گردان ...

مرا كه در خنده‌ها و گريه‌ها خلاصه می‌شدم ...

استخوانی كه درد می كند هنوز

از اعتيادم به صدايت

تحرّك را هم كه نگو

مردگيم را بر دوش می‌كشد !

همين .

روزی كه می‌رفت به او گفتم :

ساعت خانه من تنها 1000 بار می‌نوازد

و بعد از آن ديگر هيچ

يكباره از كار می‌افتد

و او گفت باشد

تا ساعت 1000 می‌رسم

و تو 1000 سال جوانتر می‌شوی

درست مانند زليخا ...

اكنون ساعت خانه من

نزديك است 1000 را بنوازد

997 - 998 - 999 - 1000

تيك

...

هی بروی هی برگردی

و اين می‌شود بازی هر روز تو

ولی آخرش كه چه ؟

همين كودك بازيگوش ديروز

امروز

- سرگيجه‌هايش به كنار

تهوّع از سر خانه‌ی اول

امانش را بريده است .!

آه دريا ! كيست در آن‌سوی تو

كاينچنين با هر نگاهش غرق آهم می‌كند ؟!

باور كن

اين‌روزها حال خوشی ندارم

نه به اين خاطر كه در كنارم نيستی

تنها به اين دليل كه هميشه بالهايم

برای رسيدن به تو كوتاهند


@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

و سيگاری

كه در فاصله‌ی رخوتناك هم‌آغوشی با يادت

به ته نرسيد .

می‌سوزم و می‌سازم با درد جگرسوزش...

تا كی اين خواب

تا كی اين بيدار نشدن

از اين رؤيا

از اين كابوسی

كه سالهاست به زنجيرم كشيده است ؟

خداوندا !

به صورتم كی آب می‌پاشی ؟

تا بيدار شوم

تا آرام گيرم در آغوشت ؟

تا از فرش به عرش رسيدن

تا بلند شدن ، پرواز كردن

اصلاً چه اهميت دارد

اين‌گونه چشم و هم‌چشمی كردن

وقتی كه هر روز

زير بار هزاران نگاه خرد و كلان

خم می‌شوی

می‌چسبی به همين فرشی

كه سالهاست قدمهايت را تاب نمی‌آرد ؟!

حالا ببين من راست می‌گويم ؟

اصلاً عرش كيلويی چند

كاش می‌ديدند سيران در سراب تشنگی

صبر عطشان دلی بی‌آب ديدن می‌رود