آقای رئیس جمهور، با دیگران مشورت کن. با دیگرانی که کمی با خودت متفاوت باشند. ننشین با خودت فکر کن، خودت آسمان ریسمان بباف، خودت دلیل بیاور، خودت دفاع کن، خودت عمل کن، خودت شکست بخور، بعد خودت باز دفاع کن… اگر یک وقت کسی چیزی گفت ناراحت نشو. بهت بر نخورد. قهر نکن. دعوا نکن. با پیشانی نرو توی دماغ طرف. من درک میکنم که خودت دست تنها نمیتوانی مملکت را اداره کنی. خودت هم درک کن.

آقای رئیس جمهور، ما نمیخواهیم کره ماه برویم، ما نمیخواهیم همه چیز مجانی باشد، ما نمیخواهیم اینجا بشود کانادا، ما نمیخواهیم همه دنیا به ما تعظیم کنند، ما نمیخواهیم همه مان با هم برابر باشیم، ما همینکه کسی از مریضی و بی دارویی نمیرد خوشحالیم، همینکه نبینیم همکارمان برای اجاره خانه اضافه کاری میکند خوب است. همینکه به کسی تجاوز نکنند، کسی کسی را روز روشن نکشد، کسی کلیه نفروشد خوب است.

آقای رئیس جمهور، یک کتاب بود ما دبیرستان بودیم در آمد. مضمونش این بود که قورباغه ی بزرگ تر را اول قورت بده و اینها، انشاالله وقتی رفتید سر دفتر و دستکتان یک نسخه اش را می فرستم برایتان. خلاصه اش این میشود که بنشینید سبک سنگین کنید ببینید چه کاری مهم تر است، اورژانسی تر است واجب تر است، سخت تر است، اول آن را انجام بدهید بعد بقیه را. ساده است، نیست؟

آقای رئیس جمهور، من تا به حال رئیس جمهور نبودم، بابایم هم نبوده، نمیتوانم تصور کنم چقدر رئیس جمهور بودن سخت است ولی لطفن رئیس جمهور خوبی باش. ما هم بچه های خوبی هستیم. میدانی که، سر و کارت بیشتر با ما ۲۰ تا سی چهل ساله هاست. ما دیگر جنس حرف را میشناسیم. هفت خط شده ایم. از جمله اولت می فهمیم که میخواهی دبه در بیاوری، میخواهی وعده بدهی، میخواهی حرف خوب بزنی… خلاصه که اگر قابل بدانید یک چیز هایی حالیمان می شود ما هم.

در آخر امیدوارم مملکت را خوب اداره کنید. یا حداقل معمولی. کاری چیزی داشتید در خدمتیم.

خدا پشت و پناهتان

الهام کاظمی وبلاگ نویس