اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشمانم را بسته ام و گذاشته ام ثانیه ها لحظه هایم را اعدام کنند.کم آورده ام ناتوان شده ام در برابر روزها

خسته تر از آنم حرفی بزنم، یا گاهی داد، تا شاید کمی سبک شوم!

تنهاییم هر روز پر رنگ تر میشود، نمی دانم باید خوشحال باشم یا ناراحت!؟

هیــس !

کــــمی آرامــــتـــر تنـــــها شــــو

بی صـــــدا تــــر بـــشــــکــــن

آهــــســــتــــه تـــر سراغـــــش را بگـــــیـــــر

یاد گرفتم دستانم اینبار که یـــخ کرد

دیگر دستانت را نگیرم

آستین هایم از تو با وفا و ماندنی ترند

جون…قسم خوردنها بیهوده بود
نمیشکستیم…حتی اگر
جهانی پیش رویمان می ایستاد‎!‎
این‎ ‎روزها بزرگ شده ایم اما ترد و شکننده…بی آنکه بگویند بشکن،میشکنیم بی صدای بی صدا…

می بینی دلبندم؟
هنوز رویایت تمام زندگی من است!

تقصیر هیچ کس نیست



به نام”عشق” جسمت را لگد مال بوسه های هوس آلودشان می کنند



و به نام”ناپاکی_تو” فراموشت می کنند



به نام”نجابت” باید سکوت کنی



و به نام”صبر”از درون ویران می شوی..

ازنبودنت…

دلتنگ ترین شاعردنیا شده ام!

برایم آیه های صبرنمی خوانی…؟؟

جایت همیشه در زندگیم خالیست