اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به غیر از تو که حرف دارم برات

دیگه با همه راضیم از سکوت

دارم ذهن یک شعرمیشوم بی رنگ

میان خطوط پررنگ ...

در شعرهای پاییزیِ من
چشمهایت
پر از شکوفه اند

صدايت که مي‌زنم

سعدي شکوفه مي‌دهد از گل‌هايي که در نامت جوانه کرده‌اند


شاعر مي‌شوم

باغبانِ واژه‌هاي مقدست

حقیقت،
درختی ست، بی خزان؛
با میوه هایی که
هرگز نخواهند رسید!

اشک های امروز من از
درد؛
تسلی بخشِ
مصیبت فردا هاست

الان جریمه می نویسه