اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

واژه کم آورده ام!

چی شده داداشم؟

یادت هست
آن شب های بی ماه
که از چشمِانِ سیاهت
مروارید، می ریخت
بر چهره ی آفتاب؟!.

تو، قد می کشی، و سایه ها آب می روند؛