اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مسافر خاک ما دیدن ندارد

هوا مسموم و بوییدن ندارد

بکش چتر و برو اسوده خاطر

که باران میل باریدن ندارد

هیسسسسس.....



انگار چشمانم چشمه ای است

که چوپانی کودک از ان آب می نوشد



وزندگی نقش زنبورهایی است

که از عطر مریم ها شعر می سازند

این سکوت لحظه های لعنتی

این نگاه مردمان شهوتی

این هجوم سرد بی همصحبتی



این جهان دارد نفس کم می زند