اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من که محتاج کلامم تو چرا سکوت سردی

تو شبای سرد و مرده عشقم از جنس هوس شد

مث حرف بیهوده ای گفته بر لب

من عاشق شدم

عاشق اون کسی

که هر لحظه


می تونه ترکم کنه....

jaleb

من ، هنوز به آیینه وفادارم

ببخشید بر من که تاریک و سردم هلا شمعهای خیابان روشن

نه کبریت دارم به سوزاندن خویش نه برق امیدی به چشمان روشن

شما شعله باشید و من دود بیعار ...شما نور و من سایه ی روی دیوار ...

ببخشید اگر سخت افتاده از من سیاهی ننگی به دامان روشن

بسوزید در رهگذارن تاریخ بسوزید در مغبر ظلمت باد

که از داغ این سوختن ها بماند چراغی به هر قلب و هر خانه روشن

(( نسوزند چوب درختان بی بر ))درین جنگل ظلم و بیداد تاریک

دریغا درختان پربار ماندند فراراه ظلمت چه مردانه روشن

وحید باز در تعجبی که؟