اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درو کن


با داس لبخندت

غم های زردم ر

رعد وبرق عشق

دوستتان دارم ای نگاههای پر از احساس و عشق

شیهه ای شدم

در دهان اسبی

که روی دو پا بلند شده

و یال سپیدش

روی ببری زخمی

اصلا نمی دونه چی میکشم....

معصومیتی در نگاهش موج می زد

پناهگاهی برای کبک های رمیده کوهستان

ضامن پل های چوبی خیس

مرثیه خوان درخت و ادمی

بگو چه کار کند رودخانه

با گلویی پر از بغض

مُشتی

پر از فریاد

دامنی

پر از سنگ ریزه

بگو چه کار کنم

با این همه درد

در پیراهن

شايد که عاشقانه شود روزگارمان

اما، نيامدي كه ببيني من اينچنين :



بيهوده بر مدار خودم چرخ مي زنم

كي مي رسي به داد من اي فصل چندمين ?...