اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برف پشت برف می‌آید
کوچه‌ها، تشـدید تنهایی است ؛
از نگاهت
چای پشت چای می‌خواهم.

سالیان درازی است که در گلخانه دلم ..

کاشته ام گلهای محبت را ...

و هر روز با اشک چشم آبیاری میکنم ..

تا پژمرده نشود ...

گلهای امیدم ...

تا روزی که بیاید ..

همدم شبهای تنهائی ام ...

وبچینم با دستهای مهربانی...

گلهای رنگارنگ عشق را...

و همه خوبیها را نثارش کنم...

بصورت دسته گلی از گلهای یاس و میخک ...

زنده ام ! نه از جونـ ـی كه واسم مونده ..

از استخون های لجبازی كه روی هم ايستادن و كوتاه نمیان ...

کووووووووووووجایی خوووووو؟

دستهایی برای خالی ماندن...

پاهایی برای نرفتن ...


شبهایی بی ستاره ...


پنجره ای به سوی کوچه بن بست ...

و وجودی بی پاسخ...

نه از آبم نه از خاکم که تنها آتشم

ﯾﻪ ﺭﻭﺯﺍﯾﯽ



ﯾﻪ ﺷﺒﺎﯾﯽ



ﺑﻪ ﯾﻪ ﺍﺩﻣﺎﯼ ﺧﺎﺻﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺩﺍﺭﯼ

اگربدانم روزی چشمان توراخواهم سرود



مرگ رامیپذیرم