وااااااااي اين آواتار مريم جونمه

این سرما وجود مرا

ذوب خواهد کرد

دزدیدنش نامردا

هنوز هم کمی از غروب رفتنت بر دلم مانده

هیچ نبودم برایت نه تجسم عشق و نه رویا

اما تو برای من آنقدر هستی

که خیال تمام تو برای من محال است

نام من چرا جاری نمی شود

از من چه انتظاری داری؟

از بس برایت مرده ام!!

از بس کلمات را قربانی کرده ام

بوی تعفن گرفته دستانم !!

لال شده ام و لال میمانم

برای اینکه دیگر لبهایم از نجوای نام تو

گُر نگیرند

دستانم بر مرغزارِ سینه ات

کوهپایه های زاگرس را در تو پایین می آیم

کنار چادرِ عشایر

زانو می زند شقایقِ وحشی

چه فروتنانه دامن پر چینش را

می گسترد بر دشت

زنِ قشقایی



و گله ی نگاهت

آرام

در چراگاه چشمان من است

اما آغوشم

تنوری می افروزد

تا شب ها بوی آتش و نان از دو گیسوی بافته بر خیزد

"ای کاش کودکی بودم

در دامانِ یک زن قشقایی"

حالا تو وسط این چهارراه بی چراغ
یکریز بیا و بپرس
فکرهایت را کردی؟