@داداِ جوجو

سلام نداِ عزيز ...
خواهش ميكنم ...
و ممنون : )

سلام دادا ... ممنــون از شــما واسه لطفی که به من دارین

: )

کاش همچین آدمایی هم پیدا میشد..
اما متأسفم که دیگه تو روزگار ما حتی آدم خوب هم پیدانمی شه

حاج آقا یه سوال خیلی وقته ذهن منو درگیر کرده بارها گفتن که کسی که بهتون بدی میکنه رو ببخشید مثل کاری که پیامبر ما و امامان میکردن تو درست بودنش هم هیچ شکی جود نداره اولین منفعتش واسه خود آدمه که آرامش داره ولی سوال من اینه که از طرفی هم این موضوع وجود داره که تو هر ظلمی که اتفاق میفته هم ظالم مقصره هم گاها مظلو گاهی مظلوم با رفتارش اجازه ی ظلم میده حضرت علی علیه السلام هم هم جاذبه داشتند و هم دافعه یعنی به وقتش هم خشمگین میشدنسوالم اینه که مرز بین این جاذبه و دافعه کجاست؟تا کجا مجاز به بخشیدنیم؟

ببینید بخشش با خصلت های انسانی سازگار تر است و ضمن اینکه نشانه فروتنی شخص ببخشش کننده و گونه ای عبادت محسوب می شود اما شاید حدش به این باشد که کسی نه فقط حق شما حق الله یا حق الناس را زیر پا گذاشته یا اگر تنها این ظلم در حق شماست مورد طوری است که بخشش او نه تنها اثر تربیتی ندارد و امیدی به تنبه او نیست بلکه موجب جری تر شدن او در عملش و تعاون در ظلم کردن و گناه کردن او باشد که اینجا دیگر جای بخشش نیست.

سخن کلی حب و بغض فی الله است یعنی دوستی و بخشش به خاطر خدا و دشمنی و انتقام فقط به خاطر او...اینکه مومن اجازه ندارد عزت خود را در معرض از بین رفتن قرار دهد و اینکه فرموده اند التکبر عند المتکبر عباده یعنی با متکبر باید متکبرانه برخورد کرد و این عبادت است....

با توجه به این سخنان و ملاکات باید مورد و مصداق عدم جواز بخشش را مشخص نمود.

ممنونم که جواب دادین اگه هدف رضایت خدا باشه تشخیص مرضش کار سختی نیست اگه آدم چیزهایی که درسته و نادرسته از نظر خدا رو بتونه تفکیک کنه و بشناسه ب این نکته فکر نکرده بودم ممنونم