وقتی اطمینان دارم یک بودن قلبم را آرام میکند ...

مرسی از خطاب

کورشم کرشم لال شم امرا اگه خرشم اره دیگه از شاه های صفوی بد می گه .

آه... آه از دل من ،

که از او نیست به جز خون جگر حاصل من

زانکه هر دم فکند جان مرا در تشویش ،

چه کنم با دل خویش ؟

چه دل مسکینی ؟

که غمین می شود اندر غم هر غمگینی ،

هم غم گرگ دهد رنجش و هم غصه ی میش ،

چه کنم با دل خویش ؟

در دلم هست هوس ،

که رسد در همه احوال به درد همه کس ،

چه امیری متمول چه فقیری درویش ،

چه کنم با دل خویش ؟

دارد این دل اصرار،

که من امروز شوم بهر جهانی غمخوار ،

همه جا در همه وقت ،

همه را در همه کیش ،

چه کنم با دل خویش ؟

از برای همه کس ،

دل بی رحــــــم درین دوره به کار آید و بس ،

نرود با دل پر عاطفه کاری از پیش ،

چه کنم با دل خویش ؟

من روز خویش را

با آفتاب روی تو

کز مشرق خیال دمیده ست

آغاز می کنم

من با تو می نویسم و می خوانم

من با تو راه می روم و حرف می زنم

وز شوق این محال:

که دستم به دست توست!

من

جای راه رفتن

پرواز می کنم!

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم:

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم

گاهی میان مردم

در ازدحام شهر

غیر از تو

هر چه هست فراموش می کنم...