در آن کرانه که دل باستاره همزاد است

به من اجازه در اوج پر زدن داده است

در آن کرانه که همواره یک نفر آنجاست

که در پذیرش مهمان همیشه آماده است

در آن کرانه که پیش یک گنبد

بدون رنگ زبازار حسن افتاده است

همیشه از تو سرودن چه سخت و شیرین است

شبیه تیشه زدن های سخت فرهاد است

سوال می کند از خود هنوز آهویی

که بین دام و نگاهت کدام صیاد است

دلم که دست خودم نیست این دل غمگین

همان دلی است که جامانده در گوهرشاد است

بدون فن غزل بی کنایه می گویم

دلم برای تو تنگ است شعرمن ساده است...



سید حمیدرضا برقعی

حالا الان اون ور میفهمم چی چی بوده

فداي تو #رفيق
خدا نكنه

شادی جون من که گفتم ...