Namard :l

دادای ِ عزیز...ممنونـــــــــــ از لطفت...
ایشالا تو شادیاتون جبران کنـــم

___________@@@_____@@___@@@@@
__________@@@@______@@_@____@@
_________@@@@_______@@______@_@
_________@@@@_______@@______@_@
_________@@@@_______@_______@
_________@@@@@_____@_______@
__________@@@@@____@______@
___________@@@@@@@______@
__@@@_________@@@@@_@
@@@@@@@________@@_____
_@@@@@@@_______@_____
__@@@@@@_______@@_____
___@@_____@_____@_____
____@______@____@_____@_@@
_______@@@@_@__@@_@_@@@@@
_____@@@@@@_@_@@__@@@@@@@
____@@@@@@@__@@______@@@@@
____@@@@@_____@_________@@@
____@@_________@__________@
_____@_________@_____
_______________@_____
____________@_@_____

اسم من گم شده است.
توی دفترچه ی پر حجم زمان

دیرگاهی است
فراموش شدم.

اسم من گم شده است
لا به لای ورق کهنه ی آن لایحه ها

زیر آن بند غریب
پشت انبوهی از آن شرط و شروط

لای آن تبصره ها
اسم من گم شده است

در تریبون معلق شده سخت سکوت
حق من گم شده است.

زنگ انشاءکسی انگار
نمی خواست معلم بشود

شان من گم شده است
شان من نیست بنالم
شان من نیست بگویم

زتهی ، ز نبود
یا از این زخم کبود
لیک رنگ رخساره
گواهی دهد از سر درون

از همه رنج فزون.
اسم من گم شده است

نردبانی شده ام
صاف به دیوار ترقی
تا که این نسل و ان نسل
پای بر پله ی من
سوی فردا بروند

و غریبانه فراموش شوم
اسم من گم شده است.


معلم ای نشان آفرینش
توئی جانا زبان آفرینش

تو دریایی وما قطره شاید
زنا چیزی توقع هیچ ناید

تو بحری از علوم فن و دانش
مرا از عمق دریای تو خواهش

معلم ای نگاهت راز دیدن
اگر ما را بود یارای دیدن

نشانی همچو نور بر سینه داری
لبی خندان دلی بی کینه داری

معلم هدفت عشق است و ایثار
هزاران خفته از درس تو بیدار

تو معماری بنا را انتها نیست
بساز جانا که کار را منتها نیست

معلم ای فروغ جاودانه
زنورت روشنی گیرد زمانه

دهانت را ززر پر کرده آن پیر بگفت
عبدم تو را آن مرد شیر گیر

قلم گر می نگارد همت توست
تمام گفته ام از قدرت توست

منم ایرج تو را من خاک پایم
نشانم ده مرا تو جای پایم

ســلام #دادا ِ مهربــــان آواتـــارت مبـــــــارک اخـــــوی

عالیُ به جــا . . .

سپــاس داداِ عزیز

شبی از شبها، شاگردی در حال عبادت و تضرع و گریه و زاری بود.
در همین حال مدتی گذشت، تا آنکه استاد خود را، بالای سرش دید، که با تعجب و حیرت؛ او را، نظاره می کند !
استاد پرسید : برای چه این همه ابراز ناراحتی و گریه و زاری می کنی؟
شاگرد گفت : برای طلب بخشش و گذشت خداوند از گناهانم، و برخورداری از لطف خداوند!
استاد گفت : سوالی می پرسم ، پاسخ ده؟
شاگرد گفت : با کمال میل؛ استاد.
استاد گفت : اگر مرغی را، پروش دهی ، هدف تو از پرورشِ آن چیست؟
شاگرد گفت: خوب معلوم است استاد؛ برای آنکه از گوشت و تخم مرغ آن بهره مند شوم .
استاد گفت: اگر آن مرغ، برایت گریه و زاری کند، آیا از تصمیم خود، منصرف خواهی شد؟
شاگردگفت: خوب راستش نه...!نمی توانم هدف دیگری از پرورش آن مرغ، برای خود، تصور کنم!
استاد گفت: حال اگر این مرغ ، برایت تخم طلا دهد چه؟ آیا باز هم او را، خواهی کشت، تا از آن بهره مند گردی؟!
شاگرد گفت : نه هرگز استاد، مطمئنا آن تخمها، برایم مهمتر و با ارزش تر ، خواهند بود!
استاد گفت :پس تو نیز؛ برای خداوند، چنین باش!
همیشه تلاش کن، تا با ارزش تر از جسم ، گوشت ، پوست و استخوانت؛ گردی.
تلاش کن تا آنقدر برای انسانها، هستی و کائنات خداوند، مفید و با ارزش شوی
تا مقام و لیاقتِ توجه، لطف و رحمتِ او را، بدست آوری .
خداوند از تو گریه و زاری نمی خواهد!
او، از تو حرکت، رشد، تعالی، و با ارزش شدن را می خواهد و می پذیرد،
نه ابرازِ ناراحتی و گریه و زاری را.....!