گریم کنون به آن سفرت مادر جهان

که مرا ترک میکنی و

در جنگل پر از همه غوغا و بیکسی

در ین جهان غارت انسان و آدمی

این کودک شکسته دل و بی قصور را

تنها برای گریه چرا میسپارییم؟

من گریه میکنم ز وحشت مرگ و ز وهم او

زآن لحظهء که ما همگان وهم میکنیم

چون تو یگانه ناز ترین قبله گاهستی

خود را فریب میدهم و دل کنم تسل

شاید خدا ببینم و من گویمش مگیر

از من تو مادرم را

از او تو مادرش را

مهرش کجا تو دیدی

قدرش کجا بدانی

چون مادری نداری

بگذار برای مایان

بس مادران مانرا

تا کودکان دنیا با کاروان غمها هر سو قدم نمانند

بروی جاده نالان با سنگ و خارو آتش تنها گذر ندارند

از های گریه هایم

من ترک خواب کردم

دیدم که مادرم است

اما خدا ندیدم

شکر خدا نمودم کاش رفتن همیشگی تو نیز یک خواب بود مادر کااااااااااااااااااش