غصه ؟ من؟

آخي...

محمدرضا لطفی در سال ۱۳۲۵ در شهر گرگان به دنیا آمد. وی به مدت پنج سال در هنرستان موسیقی به آموختن موسیقی پرداخت و موسیقی را نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی، حبیب الله صالحی فرا گرفت. پس از پایان هنرستان به دانشکده موسیقی راه یافت و به تکمیل آموخته‌هایش پرداخت. در این زمان از استادانی مانند نورعلی برومند، عبدالله دوامی، سعید هرمزی نیز بهره جست. محمدرضا لطفی در سال ۱۳۴۳ جایزه نخست موسیقی‌دانان جوان را نیز کسب کرد. در جشنواره موسیقی جشن هنر ۱۳۵۴در شیراز به همراه محمدرضا شجریان و ناصر فرهنگ‌فر به اجرای راست پنجگاه پرداخت که بسیار مورد توجه قرار گرفت. در اجرای ردیف آوازی توسط عبدالله دوامی با ساز تار وی را همراهی کرد. در سال ۱۳۵۳ به عضویت گروه علمی دانشکده موسیقی درآمد و در همین سال همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. به مدت یک سال و نیم به عنوان مدیر گروه موسیقی دانشکده موسیقی هنرهای زیبای تهران به کار مشغول شد و پس از آن از این سمت استعفا کرد. در سال ۱۳۵۴ گروه شیدا را راه‌اندازی کرد و به همراه گروه عارف به سرپرستی حسین علیزاده به بازخوانی و اجرای دوباره آثار گذشتگان پرداخت. کانون موسیقی چاووش را با همکاری هنرمندانی مثل حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و علی اکبر شکارچی راه‌اندازی کرد و در طی یک فعالیت چشمگیر آثاری از این گروه به جای ماند که به گفتهٔ بسیاری از اساتید از بهترین کارهای موسیقی ایران به شمار می‌روند. پس از انحلال چاووش بعد از سفرهای زیادی که برای کنسرت به ایتالیا، فرانسه و آلمان کرد، در سال ۱۳۶۵ به آمریکا رفت. علاوه بر کنسرت‌های متعدد در سراسر آمریکا، مرکز فرهنگی هنری شیدا را در واشنگتن بنیان گذاشت]

از خوانندگانی که دراین سال‌ها با او همکاری کرده‌اند می‌توان به محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، هنگامه اخوان و محمد معتمدی اشاره کرد. وی همچنین استاد دوره کارشناسی ارشد رشته نوازندگی موسیقی ایرانی در دانشکده موسیقی دانشگاه هنر میباشد.

عجب!

سال تولد: 1276 تهران

فعالیت هنری:نوازنده تار

اساتید: حسينقلـي خان فراهاني(پدرش)-درویش خان

شاگردان: محمد رضا لطفـــي-حسين عليزاده-داريوش طلايـــي-داريوش پيرنياكان-رضا وهدانـــــی

سال درگذشت:1363

ايشون در نوازندگي تار نابغه بودند.

سال تولد:1314 سروســتان شیراز

فعالیت هنری:استاد آواز

اساتید:مرتضـی خان محجوبی،احمد عبادی،علی اکبر خان شهنازی،علی اصغر خان بهاری،نورعلی خان

برومند،عبدالله خان دوامی و محمود کریمـی

شاگردان:صدیق تعریف،علیرضا قربانـــی

سال درگذشت:1379

صداشون فوق العاده بود .

روحش شاد

دستت درد نکنه عرفان!

kheyli bahal bood.khosham omad

عاليــــــــــــــــــه/ ممنون از معرفي آلبوم

نان‌ را بگیر از من‌،


هوا را بگیر امّا


خنده‌اَت‌ را نه‌!



گُل‌ِسُرخ‌ را مگیرُ


سوسنی‌ را که‌ می‌کاری‌!


آبی‌ که‌ از شعف‌ِ تو سَرریز می‌شَوَد


وَ موج‌ِ ناگهان‌ِ نقره‌ را که‌ می‌زایی‌!



از جنگی‌ دشوار باز می‌آیم‌


با نگاهی‌ خسته‌

که‌ جهان‌ِ راکد را دیده‌ است‌،


لیکن‌ چندان‌ که‌ خنده‌اَت‌ در آسمان‌ می‌ریزد،


دروازه‌های‌ زنده‌گی‌ به‌ رویم‌ گُشوده‌ می‌شَوَند!



خنده‌اَت‌ در تاریک‌ْتَرین‌ لحظه‌ می‌شِکفَد!


اگر دیدی‌ خونَم‌ بَر سنگ‌ْفَرش‌ِ خیابان‌ جاریست‌، بخند!


چرا که‌ خنده‌ی‌ تو شمشیری‌ برهنه‌ است‌


در دستان‌ِ من‌!

خنده‌اَت‌ در پاییز، موج‌ِ کف‌ْآلودِ دریا را زنده‌ می‌کنَد


وَ در بهار خنده‌اَت‌ را می‌خواهم‌


چونان‌ گُلی‌ که‌ همه‌ عُمر چشم‌ در راه‌ِ آن‌ بوده‌اَم‌!


گُل‌ِ آبی‌،


گُل‌ِ سُرخ‌ِ میهنم‌ که‌ می‌خوانَدم‌!



بَر شب‌ بخند،


بَر روز،


بَر ماه‌ُ بَر پَس‌ْکوچه‌های‌ پیچ‌ پیچ‌ِ جزیره‌،


بَر این‌ پسرک‌ِ کم‌ْرو که‌ دوستت‌ می‌دارد،


هنگامی‌ که‌ چشم‌ می‌گُشایم‌،


هنگامی‌ که‌ چشم‌ می‌بَندَم‌،


هنگامی‌ که‌ می‌رَوَم‌،


هنگامی‌ که‌ باز می‌گَردَم‌،


نان‌ را بگیر،


هوا را بگیر،


روشنی‌ُ بهار را بگیر از من‌،


امّا خنده‌اَت‌ را نه‌


تا چشم‌ از جهان‌ فرونَبَندَم‌!

شاکی روزگار منم، تموم این شهر متهم


یه حادثه چند ساعته با من می‌آد قدم قدم


زخما دهن وا می‌کنن، وقتی دل از دشنه پره


دست من‌و بگیر که پام رو خون عشقم می‌سره


بگو که از کدوم طرف می‌شه به آرامش رسید


وقتی تو چشم هر کسی برق فریب‌و می‌شه دید


راه ضیافت‌و به من دستای کی نشون می‌ده


وقتی که حتی گل سرخ این روزا بوی خون می‌ده


وقتی زندگی با چاقو قسمت می‌شه


وقتی رفاقتا خیانت می‌شه


محکمه‌تو تو خیابون بر پا کن


وقتی که عشق همرنگ نفرت می‌شه


تمرین مرگ می‌کنم تو گود این پیاده‌رو


یه چیزی انگار گم شده توی نگاه من و تو


دارم به داشتن یه زخم تو سینه عادت می‌کنم


دارم شبام‌و با تن یه مرده قسمت می‌کنم

ايرج بسطامي با صداي رسا و باز و بسيار گرمي كه دارد يك شبه ره صد ساله را پيموده و خودش در اين باره مي گويد موسيقي در خانواده من ريشه اي عميق دارد و غير از صداي خوش كه موروثي است .
پدرم با موسيقي آشنايي تام دارد و مرحوم يداله بسطامي عمويم به رديف ها و گوشه ها و مقام هاي موسيقي ايران آشنايي و مهارت كافي داشت و او كه مشوق من در موسيقي و فراگيري آن بود و هر چه در اول . من از موسيقي ايران اندوخته ام از ايشان بوده و خود را مديون وي مي دانم . ولي متاسفانه او در اوائل انقلاب فوت شد ( سال 1357) و از اين واقعه تاسف بار بي اندازه دلتنگ و ملول گرديدم و براي اين كه بتوانم در روحيه خود تغييراتي بدهم به تهران آمدم و در اين شهر بود كه با خيلي از استادان موسيقي و تعليم آواز آشنا شدم كه در راس ايشان . هنرمند شايسته و ارجمند پرويز مشكاتيان بود . ايشان با دلسوزي و عطوفت ومهرباني بسيار اجازه داد كه از منبع فياض و الهام بخش و سرشار از ذوق و هنرشان كسب فيض نمايم و هم اكنون هم با گروه عارف كه به سرپرستي و رهبري اين هنرمند والا . اداره مي شود , افتخار همكاري دارم )) .ايرج بسطامي آذر , در سال 1336 در شهرستان بم ( از توابع كرمان ) شهري در حاشيه كوير در خانواده اي هنردوست و هنرپرور متولد و پرورش يافت و از هشت سالگي زير نظر عموي هنرمند خويش يداله بسطامي كه در نواختن تار چيره دست بود با موسيقي آشنا و فراگيري آن را آغاز كرد و پس از فوت عموي خود به تهران آمد و مدت ها رديف هاي استادعبداله خان دوامي وسيد حسين طاهرزاده را كاركرد و آموخت .سپس نزد هنرمند شايسته و ارجمند محمدرضا شجريان رفت و مدت 5 سال از محضر و راهنمايي وي بسيار بهره گرفت و خيلي نياموخته ها در آواز را آموخت و مدتي نيز به خدمت شادروان غلامحسين بنان در آمد و از مصاحبت او ارشاد مي شد .ايرج بسطامي , از سال 1353 همكاري خود را با تلويزيون كرمان آغاز كرد و چند آهنگ از ساخته هاي عموي خود را اجرا كرد كه بسيار مورد توجه و با استقبال مواجه گشت .