غصه ؟ من؟

حسین علیزاده سال 1330در تهران متولد شد. به واسطه آشنایی با استاد هوشنگ ظریف که در یکی از مدارس تهران به دانش آموزان موسیقی درس می داد، با موسیقی آشنا شد و در همان برخورد هوشنگ ظریف که متوجه استعداد او در موسیقی شده بود او را به هنرستان موسیقی معرفی کرد. پس از پايان تحصيلات در هنرستان موسيقي در سال 1349 به گروه موسیقی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران راه یافت و از اساتيد برجسته موسيقي آن زمان بهره برد و در دو رشته نوازندگي و آهنگسازي فارغ التحصيل شد.

همزمان با تحصيل در دانشگاه نزد اساتيد موسيقي ايران به آموزش موسيقي مشغول بود. اساتيدش هوشنگ ظريف، علي اكبر شهنازي، احمد عبادي، نورعلي برومند، محمود كريمي، عبد اله دوامي، يوسف فروتن و سعيد هرمزي بودند. در اين زمان در ارکستر ایرانی تالار رودکی و اركستر ملي ايران به رهبري حسين دهلوي به عنوان نوازنده تار عضويت داشت. سال 1351 و 52 نیز با گروه های مرکز حفظ و اشاعه موسیقی از جمله شیدا و چاووش در جشن هنر شیراز به اجرای برنامه پرداخت. در سال 1355 به اتفاق پرویز مشکاتیان گروه عارف را تشکیل داد و برنامه های متعددی را در داخل و خارج از کشور به اجرا درآورد. علیزاده بر خلاف بسیاری دیگر از هنرمندان که فقط به اجرای موسیقی به شکل کاملاً سنتی آن می پردازند، نوآوری هایی داشته است. ابداع مقام داد وبیداد (گوشه داد از ماهور و بیداد از همایون، آلبوم های راز نو با همکاری گروه هم آوایان و زمستان است با صدای استادشجریان) همچنین اجرای پلی فونیک آواز ایرانی (رازنو، آوای مهر و ...) از این نمونه ها یبه شمار می آید. اجراي كنسرت در ايران و خارج از ايران، عضويت در راديو، همكاري با كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، اجراي تكنوازي هاي بسيار و... همگي از فعاليت هاي اين دوره عليزاده بودند. این نوازنده برجسته پس از انقلاب به منظور تحصيل و تدريس به آلمان رفت و به عنوان تز دوره آهنگسازي قطعه عصيان را ساخت. با برگشت به ايران در سال شصت و هفت به اجراي شورانگيز و تركمن پرداخت كه دريچه اي جديد به روي موسيقي ايران گشود. تكنوازي ها و همنوازي هاي او با ارشد تهماسبي، سخنرانی و اجراهاي متعدد در ايران و خارج از ايران، ضبط آثار، اجراي رديف ميرزاعبداله فراهاني، تدوين كتاب هاي ده قطعه براي تار كه آثارش را ارائه كرده،

"جرم" دارای دو نسخه نمایشی است؛ یکی بر مبنای صدای سر صحنه که در اکثر سالن ها به نمایش گذاشته شده است و دیگری نسخه دوبله فیلم که در سینماهای منتخب نمایش داده می شود. نگارنده هر دو نسخه را دیده است و تاثیرات نسخه دوبله بر فروش فیلم را از نزدیک مشاهده کرده است.

حال این سوال پیش می آید که چرا نسخه دوبله تا این حد مورد توجه واقع شده است و راز محبوبیت این نسخه در نزد مخاطب چیست؟ چرا نسخه دیگر که مبتنی بر صدای سر صحنه است و بالذات طبیعی تر و زنده تر است با این توجه روبرو نشده است؟ مگر نه اینکه هر دو نسخه بی کم و کاست شبیه یکدیگر هستند، پس چرا دوبله فیلم بر بار اهمیت آن افزوده است؟

پاسخ به این سوالات بسیار ساده است زیرا جامعه ایرانی در بند خاطره هاست و ماها آدم های خاطره بازی هستیم پس با فیلمی همراه می شویم که فرم تصویربرداری آن برای ما تداعی گر خاطرات نابی از سینمای مسعود کیمیایی است و همین مساله جرم را به یک اثر خواستنی در نگاه اول بدل می کند. "جرم"، جدای از این خاطره سازی تصویری یک یادآوری ذهنی را نسبت به جمله معروف " و صداست که می ماند" برای ما دارد و مخاطبی که شاید بارها از کنار این جمله بی تفاوت می گذشت این بار و در پی کشف ارتباط این جمله با جذابیت درونی اثر آخر کیمیایی به دقت فیلم را دنبال کرده و با ضرباهنگ آوای جادویی منوچهر اسماعیلی وچنگیز جلیلوند که بر روی صدای پولاد کیمیایی و حامد بهداد سوار شده است همراه می شود.

اگر هر دو نسخه را از پی هم مشاهده کنید و یک مقایسه و تطبیق را میان تمامی صحنه ها در ذهن خود انجام دهید به یک نتیجه روشن و حیرت آور از تاثیرات خاطره ها بر خواستنی تر شدن یک فیلم سینمایی می رسید و به واقع با جرم پی به جهان ذهنی کارگردانی می برید که با خاطراتش زنده است و جامعه را در خاطره های خود سهیم می کند تا یادمان نرود هنوز هم خاطره ها بر قلوب ما حکم فرمایی می کنند تا از پس نگاه نوستالژیک کیمیایی طراوت زیبای گذشته مان ما را به مسیر درست آینده رهنمون گرداند.

منوچهر اسماعیلی متولد 8 فروردین 1318 شمسی ، گوینده و مدیر دوبلاژ باسابقهٔ و افسانه ای ایرانی است. دوبله فيلم را از سال 1336 آغاز كرده و از سال 1342 كه دهه طلايي دوبله فيلم در ايران بود، مدير دوبلاژ بوده و گويندگي بسياري از نقش هاي اول را به عهده داشته است.
مرد هزار آوا يا هزار صداي دوبله ايران ، كسي كه به استادي به جاي نقشهاي متعدد در يك فيلم صحبت مي كند بي آنكه متوجه شباهت صداها شويد ، ايشان نيز يكي از اساتيد بي چون و چراي دوبله ايران هستند صداو لحن معروف مرحوم بيگ ايمانوردي در فيلمهاي قبل از انقلاب ، يكي از هنرنمايي ها ايشان بود و واقعا اغراق نيست اگر بگوييم محبوبيت بيگ تا حد زيادي مديون صداي ايشان بود . وي به هيچ ترديدي يكي از نوابغ دوبله ايران است ، تشخيص صدا ي او در هر نقش كار واقعا دشواري است و اين خود گوياي تبحر او در اين فن مي باشد.


در جايي منوچهر اسماعيلي خود را پلنگ زخم خورده صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران مي نامد كه كاركنان بچه سالش حتي حرمت موي سپيد وي را نگه نداشتند و متكبرانه او را گفتند : زمان امثال شما سرآمده است برويد و براي خود گورهايتان را مهيا سازيد. و او ميگويد كه مگر آن زمان كه آب بشكل لوله كشي رايج گشت ميرابها را سربريدند!! سربريدند يا آنها را وانهادند كه با عزت و احترام سر بر گور نهند؟! و مگر سيماي ايران ميتواند فيلمي خارجي را بدون كلامي فارسي پخش كند كه براي من و ما مراسم ختم گرفته است؟! بروند و جيبهاي آن گويندگان بچه سالي را كه در پاي ايشان چند لا مي شوند تا مگر از راه كاسه ليسي و دوبله هايي نازل آب در جوي اين آسياب شكسته مي ريزند تل انباركنند. ... و براستي گاهي سيماي ايران فراموش كرد كه مرحوم سعيد شرافت(از مديران دوبله ارزنده تلويزيون و مدير دوبله فيلمي چون كازابلانكا و سنگام و ...) كه عمري را براي تلوزيون كار كرد چگونه وقتي مرد يك دستمال كاغذي مصرف شده قلمداد شد و حتي نامي از او نيز به ميان نيامد و يا چه كس در "مثلا جشنواره چهره هاي ماندگار" دست پيري چون هوشنگ لطيف پور(بزرگترين مدير دوبله ايران) و علي كسمايي(پدر دوبله ايران كه سريالهايي چون هزاردستان/كوچك جنگلي/سربداران/چنگ وصلح/ و ... صدها سريال سنگين را دوبله كرد و هزاران فيلم را از خود بيادگار گذاشت و حتي بازيگران ناميي چون بهروز وثوقي را وي از تئاتر به دوبله و بعد سينما كشاند و

شيشه ي بشكسته را پيوند كردن مشكل است

ما ميريم اگه رسيديم كه خوب اگه هم نرسيديم خيلي چيزهارو ديديم اين خوبه

فرزند عزیزم:


آن زمان که مرا پیر و از کار افتاده یافتی،

اگر هنگام غذا خوردن لباسهایم را کثیف کردم ویا نتوانستم لباسهایم را بپوشم

اگر صحبت هایم تکراری و خسته کننده است

صبور باش و درکم کن

یادت بیاور وقتی کوچک بودی مجبور میشدم روزی چند بار لباسهایت عوض کنم

برای سرگرمی یا خواباندنت مجبور میشدم بارها و بارها داستانی را برایت تعریف کنم...

وقتی نمیخواهم به حمام بروم مرا سرزنش و شرمنده نکن

وقتی بی خبر از پیشرفتها و دنیای امروز سوالاتی میکنم،با تمسخر به من ننگر

وقتی برای ادای کلمات یا مطلبی حافظه ام یاری نمیکند،فرصت بده و عصبانی نشو

وقتی پاهایم توان راه رفتن ندارند،دستانت را به من بده...همانگونه که تو اولین قدمهایت را کنار من برمیداشتی....

زمانی که میگویم دیگر نمیخواهم زنده بمانم و میخواهم بمیرم،عصبانی نشو..روزی خود میفهمی

از اینکه در کنارت و مزاحم تو هستم،خسته و عصبانی نشو

یاریم کن همانگونه که من یاریت کردم

کمک کن تا با نیرو و شکیبایی تو این راه را به پایان برسانم


فرزند دلبندم،دوستت دارم

بسم الله اگر حريف مايي

سلام عزیزم

دقيقا درست گفتي