مارا چه به این حرف ها !

دندونات بشور لپام حساسه

salam golakam, khubi ?

بسلامت

این روزها دلم فریاد می خواهد ...رهایم نمی کند وسوسه ی اینکه چشم هایم را ببندم ...دهانم را باز کنم ...و هوار بکشم مقابل چشمان مبهوت مردمان خنجر به دستی که بی آنکه از دلم ...از دلت ...چیزی بدانند ، شمشیرهاشان را از رو بسته اند ...،

من نه حجم این دروغ را می فهمم و نه سنگینی این همه ریا را ... و واقعا" نمیفهم که چرا کلامها اینقدر بی ثبات شده اند و همین ها که پیش رویم دلداری ام می دهند و ظاهرا" تاییدم می کنند در دور هم نشینی های محافل زنانه وارشان ، من و بقول خودشان رسوایی ام را با آب و تاب برای هم تعریف میکنند ...گوشه ی لبی می گزند ... استغفرالله یی می گویند ...آیه ای ...حدیثی ...حکمی ...

و من چقدر چندشم می شود از کراهت تصویر هیبت واقعی آنها که گناهکارم می دانند اما گناه از تمام لبخندهای ناشی از لذت غیبت کردنشان میبارد ...

می دانی ...دلم نمی گیرد از آنها که از درونمان بی خبرند و راحت مانور می دهند، نه روی تمام آنچه کردیم ، که در اصل روی آنچه به نظر می رسد ...
دلم از آنهایی گرفته که حقیقت را جزء به جزء می دانند و غرض ورزانه برای سرپوش گذاشتن روی اعمال کریه شان و برای تخلیه کینه توزیهاشان چه سفسطه ها نمی بافند و چه داستان ها سر هم نمی کنند ...

دلم یک لحظه میلرزد ... از بی رحمی های بی مجازات ...از پرسش های شماتت بار ....از قضاوت های بی منطق ...از آدمهای نان به نرخ روز خور ...

و باز هم هیچ نمی گویم که به قول تو : "بگذار هرچقدر می خواهند کوچک باشند ، نگذار تصمیم های بزرگ زندگیمان از ترس تکان لبان جویده شده ی آنها که هرلحظه آماده ی پخش خبری تازه از شکست ها ی دیگرانند متزلزل شود که آنچه آنها شکست می نامندش برای من و تو عین پیروزی ست "

و من با ایمانی راسخ تر از قبل به تو سکوت می کنم ...نمی خواهم تمام عمر مستغرق در فوبیای بیمارگونه حرف مردم گفتن ها هیچ نفهمم از این جدال زندگی مانند ...می خواهم جلوی نگاه های عتاب آمیز همه ی آنهایی که گناهکارمان می خوانند دست هایت را در دست هایم بگیرم و فریاد بزنم :

من بخاطر تاوان این که شما سرکشی اش می نامید همه گونه ملامتی از خلق عالم تحمل می کنم و به جان می خرم...من همه ی اين تهمت ها و لعنت های عالمیان را بر آن ملامت و دنيای چند رنگ فرشتگانگانتان ترجيح داده ام ...بهشتتان ارزانی خودتان باد ...من جهنمی ام ....!

کودی مک کسلند( Cody McCasland) هفت ساله پس از متولد شدن دچار بیماری خاصی شد و با وجود همه تلاشهای دکترها نتوانست از نعمت راه رفتن برخوردار شود و از بدو تولد هر دو پایش را از دست داد. مادر این پسر بچه معلول می‌گوید: با وجود بالا بودن درصد ناتوانی جسمی کودی، این کودک از دو سالگی انواع ورزشها مانند اسب‌سواری، هندبال و ژیمناستیک را تمرین کرده اما ورزش شنا را برای آینده ورزشی‌اش انتخاب کرده است. کودی می‌گوید: ناتوانی من را برای بهتر زندگی کردن تشویق کرده است برای همین تصمیم گرفته‌ام در مسابقات پاراالمپیک بعدی – ۲۰۱۲ تمام شرکت‌کنندگان را شکست دهم و مقام نخست را بدست آورم



مربی کودی معتقد است: این پسر بچه ۷ساله نه تنها از قدرت بدنی بسیار خوبی برخوردار است بلکه امید و آرزو برای بدست آوردن موفقیت، وی را نیرومندتر از هم سن و سالهای سالمش کرده است