پدر وارد اتاق دخترش شد و نامه اى رو روى تختخواب ديد.........
نامه رو با دستانى لرزان خواند........
متن نامه اين بود:
با پشيمانى و تأسف شديد بايد بهت بگويم كه من با پسرى كه دوستش دارم فرار كردم.........
با اون عشق حقيقى را پيدا كردم و او را خيلى دوست دارم حتى با وجود اينكه در بينى و گوشهايش حلقه ميگذارد و انواع و اقسام خالكوبى روى بدنش دارد بابا فقط اين نيست............
من حامله هستم!......
و او به من ميگويد كه در زندگى خوشبخت خواهيم شد.او تصميم گرفت كه در جنگل باهم زندگى كنيم و بچه هاى زيادى به دنيا بياوريم و اين يكى از آرزوهاى من است........
او به من گفت كه ترياك ضررى برايمان ندارد و اون رو به خاطر دوستاش كه برايمان كوكايين ميارند در مزرعه ميكاريم...
بابا خاطر جمع باش كه ما داريم دعا ميكنيم كه دانشمندان دوايى براى ايدز پيدا كنند چرا كه مرد زندگيم واقعا استحقاقش رو داره..........
بابا نگران نباش.........
من 15 سال سن دارم و ميدونم كه چطور از خودم مراقبت كنم روزى ميرسد كه بيام و سر بهت بزنم كه با نوه هات آشنا بشى........

دخترت.........

پاورقى......

بابا باهات شوخى كردم...........
من خونه همسايه هستم فقط ميخواستم بهت نشون بدم كه هميشه در زندگى چيزهايى هست كه بدتر از
" كارنامه " باشند..........
اون روى ميز است...!!!...............

صبر کنی میبینی فرزاد جان..........

عارفی در معبدی میا کوهستان زندگی میکرد....
روزی راهبی که راهش را گم کرده بود عارف را دید و از او پرسید:
"استاد راه کدام است؟"...
عارف گفت:
"چه کوه زیبایی"...
راهب با تعجب گفت:
"من پرسیدم راه کجاست؟"....
عارف با لبخندی نگاهی به کوه کرد و گفت:
"چه کوه زیبایی"........
راهب با تعجب و دلخوری گفت:
"من راجع به کوه از شما نپرسیدم....بلکه از راه پرسیدم"....
عارف با نرم لبخندی روی به راهب کرد و گفت:
"پسرم تا زمانی که نتوانی به فراسوی کوه بروی...راه را نخواهی یافت..."....../.

اما کسی جرئت ندارد به من دست بزند.....یه از صفحه بازی بیرونم بیندازد.........شوخی که نیست....
من شاه شطرنجم....!
تخریب میکنم آنچه را که نمیتوانم باب میلم بسازم...آرزو طلب نمیکنم....آرزو میسازم.....
لزومی ندارد من همونی باشم که تو فکر میکنی......
من همانی ام که حتی فکرش را هم نمیتوانی بکنی.....
زانو نمیزنم....حتی اگر سقف آسمان کوتاهتر از قد من باشد.......
زانو نمیزنم...حتی اگر تمام مردم دنیا روی زانوهایشان راه بروند......
من.....زانو نمیزنم........./.