یکی میرفت پشتش رو به دیوار میچسبودن بع به حالت رکوع میرفت بعد یکی میشد پلیس نباید میزاشت رو خره سوار بشن بعد بقیه هم باید سوار خره میشدن وگرنه پلیسه میگرفتتشون.بعضی وقتها تا 4 نفرم روی خر سوار میشدن

سلام فافا خوبی؟

من یادمه.....جوجه اردک هم میگرفتیم.......البته جوجه اردک 3 جفت دمپایی پاره میخواست.......با چه عشقی دمپایی پاره هامونو جمع می کردیم........یادش به خیر.....

مرسی پدر بزرگ...........چه بوی خوبی هم دارن.........مرسی..........

مردي خري ديد به گل در نشسته و صاحب خر از بيرون كشيدن آن درمانده. مساعدت را (براي كمك كردن) دست در دُم خر زده قُوَت كرد (زور زد). دُم از جاي كنده آمد.
فغان از صاحب خر برخاست كه ” تاوان بده !”
مرد به قصد فرار به كوچه يي دويد، بن بست يافت.
خود را به خانه ايي درافكند.
زني آن جا كنار حوض خانه چيزي مي شست و بار حمل داشت (حامله بود). از آن هياهو و آواز در بترسيد، بار بگذاشت (سِقط كرد). خانه خدا (صاحبِ خانه) نيز با صاحب خر هم آواز شد.


مردِ گريزان بر بام خانه دويد. راهي نيافت، از بام به كوچه ايي فروجست كه در آن طبيبي خانه داشت.

جواني پدر بيمارش را به انتظار نوبت در سايه ديوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پير بيمار فرود آمد، چنان كه بيمار در حاي بمُرد. پدر مُرده نيز به خانه خداي و صاحب خر پيوست!

مَرد، هم چنان گريزان، در سر پيچ كوچه با يهودي رهگذر سينه به سينه شد و بر زمينش افكند. پاره چوبي در چشم يهودي رفت و كورش كرد. او نيز نالان و خونريزان به جمع متعاقبان پيوست!



مردگريزان، به ستوه از اين همه، خود را به خانه قاضي افكند كه ”دخيلم!“. قاضي در آن ساعت با زن شاكيه خلوت كرده بود. چون رازش فاش ديد، چاره رسوايي را در جانبداري از او يافت و چون از حال و حكايت او آگاه شد، مدعيان را به درون خواند.

نخست از يهودي پرسيد.

گفت: اين مسلمان يك چشم مرا نابينا كرده است. قصاص طلب مي كنم.

قاضي گفت: دَيتِ مسلمان بر يهودي نيمه بيش نيست. بايد آن چشم ديگرت را نيز نابينا كند تا بتوان از او يك چشم بركند!
و چون يهودي سود خود را در انصراف از شكايت ديد، به پنجاه دينار جريمه محكومش كرد!


جوانِ پدر مرده را پيش خواند .

گفت : اين مرد از بام بلند بر پدر بيمار من افتاد، هلاكش كرده است. به طلب قصاص او آمده ام.

قاضي گفت : پدرت بيمار بوده است، و ارزش حيات بيمار نيمي از ارزش شخص سالم است. حكم عادلانه اين است كه پدر او را زير همان ديوار بنشانيم و تو بر او فرود آيي، چنان كه يك نيمه جانش را بستاني!

و جوانك را نيز كه صلاح در گذشت ديده بود، به تأديه سي دينار جريمه شكايت بي مورد محكوم كرد!

چون نوبت به شوي آن زن رسيد كه از وحشت بار افكنده بود، گفت:

قصاص شرعاً هنگامي جايز است كه راهِ جبران مافات بسته باشد. حالي مي توان آن زن را به حلال در فراش (عقد ازدواج) اين مرد كرد تا كودكِ از دست رفته را جبران كند......

در يك دهكده كوچك نزديك نورنبرگ خانواده ای با 18بچه زندگي مي كردند. براي امرار معاش اين خانواده بزرگ، پدر مي بايستي18ساعت در روز به هر كار سختي كه در آن حوالي پيدا مي شد تن مي داد. در همان وضعيت اسفباك آلبرشت دورر و برادرش آلبرت (دو تا از18 بچه) رويايي را در سر مي پروراندند. هر دوشان آرزو مي كردند نقاش چيره دستي شوند، اما خيلي خوب مي دانستند كه پدرشان هرگز نمي تواند آن ها را براي ادامه تحصيل به نورنبرگ بفرستد.
يك شب پس از مدت زمان درازي بحث در رختخواب، دو برادر تصميمي گرفتند. با سكه قرعه انداختند و بازنده مي بايست براي كار در معدن به جنوب مي رفت و برادر ديگرش را حمايت مالي مي كرد تا در آكادمي به فراگيري هنر بپردازد، و پس از آن برادري كه تحصيلش تمام شد بايد در چهار سال بعد برادرش را از طريق فروختن نقاشي هايش حمايت مالي مي كرد تا او هم به تحصيل در دانشگاه ادامه دهد.
آن ها در صبح روز يك شنبه در يك كليسا سكه انداختند. آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت و آلبرت به معدن هاي خطرناك جنوب رفت و براي 4 سال به طور شبانه روزي كار كرد تا برادرش را كه در آكادمي تحصيل مي كرد و جزء بهترين هنرجويان بود حمايت كند. نقاشي هاي آلبرشت حتي بهتر از اكثر استادانش بود. در زمان فارغ التحصيلي او درآمد زيادي از نقاشي هاي حرفه اي خودش به دست آورده بود.
وقتي هنرمند جوان به دهكده اش برگشت، خانواده دورر براي موفقيت هاي آلبرشت و برگشت او به كانون خانواده پس از 4 سال يك ضيافت شام برپا كردند. بعد از صرف شام آلبرشت ايستاد و يك نوشيدني به برادر دوست داشتني اش براي قدرداني از سال هايي كه او را حمايت مالي كرده بود تا آرزويش برآورده شود، تعارف كرد و چنين گفت: آلبرت، برادر بزرگوارم حالا نوبت توست، تو حالا مي تواني به نورنبرگ بروي و آرزويت را تحقق بخشي و من از تو حمايت مي كنم.
تمام سرها به انتهاي ميز كه آلبرت نشسته بود برگشت. اشك از چشمان او سرازير شد. سرش را پايين انداخت و به آرامي گفت: نه! از جا برخاست و در حالي كه اشك هايش را پاك مي كرد به انتهاي ميز و به چهره هايي كه دوستشان داشت، خيره شد و به آرامي گفت: نه برادر، من نمي توانم به نورنبرگ بروم، ديگر خيلي دير شده، ‌ببين چهار سال كار در معدن چه بر سر دستانم آورده، استخوان انگشتانم چندين بار شكسته و در دست راستم درد شديدي را حس مي كنم،....ادامه

نسل ما نسل تو خیابون رام و تو خونه یاغی.........

تو روز کارمند شریف دولت و شب ساقی......

نسل آشنایی تو اینترنت و ازدواج عاشقانه.......
... ...
نسل طلاق توافقی و مهریه ی ماهیانه.....

نسل فروشگاه رفاه و قسط و اجاره نشینی.....

نسل ال.سی.دی ال.جی و پز دادن با مبلای چینی.......

نسل مساعده واسه یه تور مزخرف کیش..........

لیزینگ پراید و تهِ تهِش دویست و شیش....

نسل شیر یارانه ای و تاریخ مصرفِ ماست.......

نسل دلخوش به دانلود هفتگی لاست......

نسل جومونگ و پریزن بِرِک و بیست و چهار........

نسل دی.وی.دی پرده ای و تماشای شبونه ی اسکار.........

نسل سرگردون بین جنیفر لوپز و گاندی.......

یه شب استنلی کوبریک و شب دیگه فیلم هندی......

نسل مارکای بنجل پاتن جامه و سالیان.....

نسل حسرتِ یه دست کت شلوار هاکوپیان......

نسل از تولد تا دم مرگ تو شیش و بش.....

نسل تحویل سال با برنامه های طپش..........

نسل مهمونی مختلط و رقص نور و لرزش باسن......

تو جمع عاشق «شاهین نجفی» و تو خلوت «ساسی مانکن».......

نسل [!] بوک و [!]شکن و اینترنت زغالی.....

تلویزیون بی خاصیت و بانک و جوایز خیالی...
.
نسل خوشه بندی و صندوق مهر و سهام عدالت
....
نسل داغون از هفته های بی سر و ته کسالت.......

نسل مقاله های لائیک و فریاد الله اکبر......

نسل رها توی بازداشتگاه و قیامِ بدون رهبر..........

نسل تعریف از فیلمای ندیده و کتابای نخونده.....

نسلی که مث خر تو گِلِ مدرنیته مونده....

نسلی که توی روزمرگی داره دست و پا می زنه.......

نسلی که نسل تو، نسل ما، نسل منه
..........

شخص سوم شايد