فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ --> پس وقتى هر دو تن دردادند [و همديگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پيشانى بر خاك افكند ﴿103﴾

وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ --> او را ندا داديم كه اى ابراهيم ﴿104﴾

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ --> رؤيا[ى خود] را حقيقت بخشيدى ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‏دهيم (105)

إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ --> راستى كه اين همان آزمايش آشكار بود (106)

وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ --> و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم (107)

توی آیه 107 وقتی میگه در ازای قربانی بزرگی رهانیدیم، یعنی منظور خدا اینه که یه گوسفتند از حضرت اسماعیل (ع) بالاتره ؟

این قربانی بزرگ "امام حسین (ع)" هست . . .