شب آرامی بود می روم در ایوان، تا بپرسم از خود زندگی یعنی چه؟ مادرم سینی چایی در دست گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من…… خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا لب پاشویه نشست پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد شعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین :با خودم می گفتم زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست…… رود دنیا جاریست زندگی ، آبتنی کردن در این رود است وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟ هیچ!!! زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت زندگی در همین اکنون است زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است، که نخواهد آمد تو نه در دیروزی، و نه در فردایی ظرف امروز، پر از بودن توست شاید این خنده که امروز، دریغش کردی آخرین فرصت همراهی با، امید است زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک به جا می ماند زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق زندگی فهم نفهمیدن هاست زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست فرصت بازی این پنجره را دریابیم در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم پرده از ساحت دل برگیریم رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند چای مادر، که مرا گرم نمود نان خواهر، که به ماهی ها داد زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست من دلم می خواهد قدر این خاطره را دریابیم.............

این جا
در کام "قصر" شاه
رفیقان من همه
با عشقشان عظیم
اندیشهشان بلند
با روح استوار
- مشتشان، سلاح -
همواره در نبرد، "شب" را به سر کنند!
این جا
در چنگ آن پلید
همرزم خوب من
فرزند پاک خلق
با زخمها به تن
با دردها به جان
در پیکر نبرد
هر لحظه میدمد
صد جان تازه را
زندانی دلیر
بر دستهاش بند
با قفلها به پاش
آزاد و پاکباز
پرشور و سربلند
هر لحظه در تلاش
همواره در نبرد....
مرضیه احمدی اسکوئی
زمستان ١٣٥٢

شنيدم از نيک مردی فقير . . . . . که موشی پريد توی ظرف پنير

اگر داری تو عقل و دانش و هوش . . . . . برو ديپلم بگير فالوده بفروش

تو نیکی می کن و در دجله انداز . . . . . خودم شیرجه میرم درش میارم

هرچه از دوست می رسد نيكوست . . . . . آب شلغم بهتر از آب كدوست

ای كاروان آهسته ران كارام جانم می رود . . . . . آهسته در جيب بابام دست مامانم مي رود

ما بدين ره نه پی حشمت جاه آمده ايم . . . . . اَسبمان يونجه نداشت از پی كاه آمده ايم

سعديا مرد نكونام نميرد هرگز . . . . . مرده آنست كه مشتش بزنی جم نخورد

ميازار موری كه دانه كش است . . . . . كه شلوار زیرش بدون كش است

كبوتر با كبوتر باز با باز . . . . . گرفت مادر زنم ناگه مرا گاز

یکی از بزرگان اهل تمیز . . . . . از ترس زنش رفت زیر میز

بنی آدم اعضای يكديگرند . . . . . سرِ یک قران پول به هم می پرند

چوعضوي به درد آورد روزگار . . . . . . . .جهنم به اعضاي ديگر چكار

ميازار موری كه دانه كش است . . . . . كه جدش در آمریکا هفت تیر كش است

تو کز محنت دیگران بی غمی . . . . . بخور جای من جان من شلغمی

در طواف شمع می گفت این سخن پروانه ای . . . . . سرپیچ سبقت نگیر جانا مگر دیوانه ای؟

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند . . . . . سر هفت مرد کچل را فر شش ماهه زدند

یارب آن دلبر شیرین که سپردی به منش . . . . . از بس که ننر بود سپردم به ننش !