خادمه ي اباعبدالله عظم الله اجورنا !

روزگاری نه چندان دور,دخترکی نازک دل برای فرار از ناراستی های نامزدش سر به بیابان گذاشت.می گفت:همه رشته هایم پنبه شد.چه زیبایی هایی برایم تصویر کرده بود که با اولین باران شسته شد و رفت.چقدر دوستش داشتم وچقدر می گفت که دوستم دارد در حالی که بعدا فهمیدم تمام حجم مغزش برای کسی دیگر پر شده بود.

پسران آفتاب راه زندگی را کج کردند.بیراهه ها را رفتند.میانبرهای قاچاقی زیادی را آزمودند.دلهای شان را سنگ کردند و احساسهای رنگین را نقاب کردند و برچهره هاشان آویختند.

امروز آمار پسران آفتاب به میزان زیادی بالا رفته حال آنکه دختران مهتاب روز به روز نایاب تر می شوند.

این روزها پسران آفتابی که به دنیا می آیند دلهره زیستن به تنهایی را دارند.اضطراب بی کسی رهایشان نمی کند.آنها نتیجه اعمال پسران آفتاب قدیم را به دوش می کشند.

رازی که هنوز پسران آفتاب از آن سر در نیاورده اند خیلی عجیب است:هر روز صبح که از خواب بر می خیزند دختری از دختران مهتاب کم می شود بی آنکه ردی از خود گذاشته باشد.

آفتاب و مهتاب می دانند که چه اتفاقی در دنیای آدمها افتاده است,اما از آنجایی که با خودشان عهد کرده اند که این راز را به آدمها نگویند هنوز کسی نمی داند که چه شده است.

پس از سالهای طولانی که از این قضایا گذشته،بالاخره پسری از پسران آفتاب که توانسته بود با رفتارهای انسانی اش توجه دختران مهتاب را جلب کند اجازه ورود به دنیایی تازه را پیدا کرد:جزیره ای در آن سوی دریاهای دوردست.

وقتی پس از طی راههای ناآشنا و مسحورکننده به آنجا رسید چیز عجیبی دید.تمامی دختران مهتابی که در طی سالها گم شده بودند اینجا بودند.خیلی ها مرده بودند خیلی ها پیر شده بودند خیلی ها میانسال بودند خیلی ها هنوز جوان بودند و خیلی ها تازه نوجوانانی که هنوز گرد سفر را بر سر خود داشتند.همه این خیلی ها در یک چیز مشترک بودند:شادمانی مدام.

حکایت دختران مهتاب چنین بود که زندگی با طبیعت را به زندگی با پسران آفتاب ترجیح داده بودند.طبیعت بیجانی که سرشار از احساس بود.احساسهای بی غل و غش و زلال و بی تغییر.خیلی عجیب بود همه دختران مهتاب در اینجا ازدواج کرده بودند !بعضی ها با درختان؛بعضی ها با رودخانه؛بعضی ها با سنگها؛بعضی ها با باد و بعضی ها با خاک!می گفتند اینها همسرانی هستند که قدر ما را می فهمند،زیر سرشان بلند نمی شود،توهین نمی کند،سایه

یوسف