به خیالم یه صدایی تو تن کوچه ها پیچید

رقصیدن چه نرم و آروم برگای غمزده ی بید

کوچه ی بن بست تاریک پرآواز و هیاهو

گل شب بو دست و دلباز میریزه عطرشو هرسو

بخیالم پنجره ها واشدن دونه به دونه

کاشکی این حس نفس گیر همیشه باما بمونه

پلی از عاطفه بستن چراغا با ظلمت شب

خنده ها قهرو شکستن اومدن به آشتی رو لب

تو پیاده رو نشستن دلای ساده و یکرنگ

غصه ها رو خالی کردن با یه خنده از دل تنگ

چه شکوهی تو شب ماس گرچه تاریکی نمرده

آدما رو تلخ و خسته سر شب خونه نبرده

میشه زیر نور مهتاب بشینیم شونه به شونه

تا لب غزلخون شهر واسمون آواز بخونه

تاب می خورم
تاب می خورم
می روم به سوی مهر
می روم به سوی ماه
در کجا به دست کیست
بند گاهواره ام ؟
برگهای زرد
برگهای زرد
روی راهی از ازل کشیده تا ابد
مثل چشم های منتظر نگاه میکنند
در نگاهشان چگونه بنگرم
چگونه ننگرم ؟
از میانشان چگونه بگذرم
چگونه نگذرم ؟
بسته راه چاره ام
از درون اینه
چهرهای شکسته خسته
بانگ می زند که
وقت رفتن است
چهره ای شکسته خسته
از برون جواب می دهد
نوبت من است؟
من در انتظار یک شایاره ام
حرفهای خویش را
از تمام مردم جهان نهفته ام
با درخت و چاه و چشمه هم نگفته ام
مثل قصه شنیده آه
نشنود کسی دوباره ام
ای که بعد من درون گاهواره ات
سالهای سال
می روی به سوی مهر
می روی به سوی ماه
یک درنگ
یک نگاه
روی راهی از ازل کشیده تا ابد
در میان برگهای زرد
می تپد به یاد تو هنوز
قلب پاره پاره ام

سـلـام بـه #دنبالر خـوش اومـدیـن

سلام سحر جان شرمنده ، من تازه همین الان آن شدم ، دیدمت .

بایی آبجی گل من ./

همه‌ ایوان‌ و صحن‌ خانه‌ خاموش‌

همه‌ دیوارها در هم‌ شکسته

‌ به‌ هرطاقش‌ تنیده‌ عنکبوتی‌

به‌ روی‌ سقف‌، گرد غم‌ نشسته‌

چنین‌ ویرانه‌ افتاده‌ ست‌ و بی‌ کس

‌خدایا این‌همان‌ کاشانه‌ ماست‌؟

درین‌ تنهایی‌ بی‌ آشنایش‌

مگر تصویری‌ از افسانه‌ ماست‌؟…

به‌ شب‌ اینجا چراغی‌نیست‌ روشن‌

به‌ روز اینجا نمانده‌ های‌ و هویی‌

دریغا مانده‌ از آن‌ روزگاران‌، شکسته‌ بر کنار رف‌، سبویی

......"

بوی پیرهنت مثل خواب و رویا

سایه های ما روی شنای ساحل

پا به پام بی صدا غق تمنا

یه روز اومدی تو سکوت سردم

سربه راه شد این دل دوره گردم

حالا چی شده که می خوای جدا شی

چی شده تو بگو به من چه کردم

حالا باز من و نسیم و موج دریا

می مونیم بدون تو غریب و تنها

به خدا بی تو یه صدف شکسته ام به خدا