اعتراف میکنم توی دنبالر...
بعضی ها اگه نباشن جای خالی شون قشنگ حس میشه ویه جورایی سایت با اینا معنی پیداکرده...
بعضی هاحضورن دارن،پست میزارن،حالاشمابیاواسشون دیدگاه بزار،خطاب بده...دریغ از یک پاسخ..ولی پستی ام که ارسال میکنه اینقدرقشنگه که حیفت میادلایک نکنی
بعضی ها حضورشون بصورت شبانه روزیه،حضورفعال درتمامی گروه ها..علاوه برارسال پست لایک پست بقیه...
بعضی ها وقتی پست شون رو لایک میکنی حس خارجکی بودن بهت دس میده...
بعضی هاازاسم کاربری شون سوءاستفاده میکنن ..آقا آدم جرات نمیکنه جوابشون رو بده
فکرمیکنی واقعابزرگترته ونبایدروحرفش حرف بزنی
توی دنبالر...آدمای مجازی هم یه دنیای واقعی دارن برا خودشون
غم دنیا.... میدونی چیه؟ وقتی عشقتو فقط بتونی تو دنیای مجازی ببینی.... پشت یه مانیتور..... بد تر از اون میدونی چیه؟؟؟ این که عشقتو شونه به شونه ی یه نفر دیگه ببینی..... اون وقته که دنیا رو سرت خراب میشه.... از مجازی بدت میاد... حتی از خودت... که با دیدن این عکس ها، بازم به یادشی... بازم هرشب میای مجازی به عشق این که ببینیش، حتی کنار یه نفر دیگه...