پهباد فوق مدرن حماسه

سِنّي نداشتي چقدر پير مي روي! // شرم از قدِ هلالِ تو حالم گرفته است

بانو گُمان نمي كني اندازه ي تو را // تابوت سازِ خانه كمي كم گرفته است؟

لحظه به لحظه غسلِ تو را پير مي شوم // از زندگي نفس به نفس سير مي شوم

در لحظه هاي شُستنِ از زيرِ پيرهن // مثلِ غروب پيرهنت سرخ گشته است

چندين و چند جايِ تنِ تو شده كبود چندين // و چند جايِ تنت سرخ گشته است

اين زخمِ سينه بد قِلِقي مي كند هنوز // سرباز كرده و كفنت سرخ گشته است

باز شد گِره ز روسريت واي بر دلم // از زيرِ گوش تا دهنت سرخ گشته است

از بس كه آستين به دهن گريه مي كند // از بُغض صورتِ حسنت سرخ گشته است

از غُصه سر به چوبه ي تابوت مي زنم // جان مي كَنم من از تو ولي دل نمي كنم

. . . دلم برایت تنگ شده؛ خیلی،دوباره کبوتر نمی‌خواهی؟ . . .

هنوز یادم نمیره اولین باری که وارد شدم نگاهم افتاد به پرچم سرخ گنبدت ...

داداشی خیلی خرابم خیلی