كاش ...
اي خدا كاري كن
كاروان در راه است
دل من تاب ندارد بيند
كه علمدار بيافتد از اسب
كه سردار شود او بي سر
كه شود خواهر او بي ياور
كه شود دختراو بي سرور
كه شود مادر او غمگين تر
اي خدا كاري كن
كاروان در راه است
...
چشم دل باز كني مي بيني
بنگر تا كه ببيني چه اوضاعي هست
ازهمه پر شور تر
آنجا هست
كه در آن نامردان
بهر جنگ با پسر شير خدا
مي دهند پول زياد
تا شود خنجر شان بران تر
كينهشان معلوم است
سنگها شان بي تاب
آخر اي نامردان
خودتان حرف زديد
نهرمان جاري است
باغ مان پر ثمر است
دلمان بي تاب است
راستي كه دلتان بي تاب است!

بغض بگشا اي دل شوريده حال
از غم ودرد درون خود بنال
دست ياري سوي چشمان کن دراز
با تمنا؛خواهش وراز ونياز
تاکه اشک از ديدگان جاري شود
بهر سوز داغ تو کاري شود
خوب دانم ياد مولا کرده اي
باز بغض کربلا را کرده اي
از عطشهاي حسين وآل او
سوز او يا رب او وز حال او
از عطش اندر خيامش همهمه
نعش عباس جوان در علقمه
اصغر خونين به روي دست اوست
آخرين تقديمي او بهر دوست
از شهيدان دگر چون گويمش
قاسم رعنا جوان يا اکبرش
زينب ام المصائب را نگر
زين همه داغ ومصيبت ؛خون جگر
بس کن اي زاهد که رفت صبرم زدست
تا قيامت سوز اين آلام هست