رفت … !

تا با تو یگانه شود این جان و دل شیدا

در دل هوس از همه بیگانه شدن دارم

ای عشق بلاانگیز، با خانه خرابانم

چندی است که سودای هم خانه شدن دارم

درجذبه ی چشمانت ، این سان که شدم از خود

دیگر چه هراسی از مستانه شدن دارم

زان دم که شکفت از دل صد رنگ جنون با من

درسرنه دگر وهم فرزانه شدن دارم

من ذوق سرافشاندن در بزم بلاجویان

یا خاک سرکوی جانانه شدن دارم

از می بگذر ای دل ، از من بطلب مستی

زین سان که سر و برگ میخانه شدن

آن‌قدر تنهایم که حتی دردهایم
دیگر شبیه دردهای هیچ‌کس نیست

حتی نفس‌های مرا از من گرفتند
من مرده‌ام در من هوای هیچ‌کس نیست

دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم
که هیچ‌کس این‌جا برای هیچ‌کس نیست

باید خدا هم با خودش روراست باشد
وقتی که می‌داند خدای هیچ‌کس نیست

من می‌روم هرچند می‌دانم که دیگر
پشت سرم حتی دعای هیچ‌کس نیست

میشوی غرق غم از دیده بارانی من

کاش می شد که شوی حبس فراقی شب و روز

آشنا می شدی آنگه تو پریشانی من

عاشقی زمزمه درد غریبی میکرد

گریه میکردم و او آه عجیبی میکرد

آه او شعله شد و اشک من از دیده چو سیل

من شدم آتش و او نقش غریقی میکرد

گفتم:از چیست که اینگونه با زنجیر شدی؟

گوئیا تازه جوانی ولی پیر شدی

گفت:از خود خبرت هست؟بگفتم:نه چنان

گفت: از آتش عشق که تو تبخیر شدی؟

تا سحر گرد خیالات تو بودم آری

از تن زجر کشم خواب ربودم آری

بر خودم لعنت و نفرین، دعا سوی تو بود

جان من بود و بلای تو زدودم آری

لب تو چشمه می ، راز دلم کهنه شراب

مست رازت نکنم تا نشوم مست و خراب

راز دل چیست ؟ که لبهای تو دل می طلبد

چشمه آن لب تو کرده مرا نقش بر آب

برای روزای با تو بودن...

چه شب دلگیریه امشب!

دلم برات بیشتر از همیشه تنگ شده...

جای خالیت به دلم چنگ میزنه...

هنوزم عادت نکردم به نبودت...

هنوزم وقتی از کنار خاطره هامون رد میشم ته دلم میگیره!

بدون تو اینجا احساس غربت میکنم...

تو رفتی و من تو شهر خودم غریب شدم...

بی تو بی رنگم...

و برای رنگین کمون چشمات عجیب دلتنگم...

دلم بهونه نبودنت رو میگیره ...

بیا و منو از این غربت بگیر...

بیا و فاصله رو کم کن ...

بیا که دل تنگم آروم بگیره .....

به دست فراموشی بسپارمت...

نبودنت رو بهونه کنم برای از یاد بردنت...

"از دل برود هر آنکه از دیده برفت"

اینو هزار بار تکرارو تلقین کردم...

ولی دلم با من سر ستیز داره...

هر چی خواستم کمتر بهت فکر کنم...

بیشتر تو ذهنم اومدی .....

حتی فکر به از یاد بردنت هم...

یه یادآوری بود...

کاش خاطره ی بدی ازت داشتم که...

که فراموش کردنت رو برام راحتتر میکرد...

ولی هر چی ذهنمو زیرو رو کردم به جایی نرسیدم!!!

خواستم با تموم وجودم احساسم رو فریاد کنم...

ولی...

ولی وقتی میدونم نمیشنوی....

وقتی میدونم نمیخوای که بشنوی...

سکوت میکنم...

گاهی سکوت بهترین راه برای فریادهای درونه...!!!

ویکتور هوگو

سلام کیانا جان خوفی؟ ممنون

سلام باران بهاری . . . خوبید شما؟

هر شب تو را
در چشم من
تخم می گذارند
و سحرگاهان
فوج فوج
از شاخسار نگاهم
به باغ دلم پر می کشی
و مرا چون سازی
از نغمه های شیرین
پر می کنی
دنیای قشنگی دارم
با خیال بیدارت !