چه بیرحمانه!


من سوختم...

اگر چه حرف و غزل در نگاهمان جاری ست...

همیشه عشق, برایم سکوت و ابهام است...

شبیه دیدن او بین خواب و بیداری ست...

چه قدر پیر شدم...

با مرور خاطره ها...

به ذهن خاطره هایم, سکوت غمباری ست...

دلم شکست و غزل مرد...

اه, ای مردم !

چه قدر طعنه و زخم زبانتان کاری ست!...

اگر چه حرف و غزل نا تمام مانده...

ولی...

سکوت کن دلم!

این جا سکوت اجباری ست

لیلی زیر درخت انار نشست.
درخت انار عاشق شد.
گل داد؛
سرخ سرخ.
گلها انار شد ؛
داغ داغ.
هر اناری هزار دانه داشت.
دانه ها عاشق بودند.
دانه ها توی انار جا نمیشدند.
انار کوچک بود.
دانه ها ترکیدند.
انار ترک برداشت.
خون انار روی دست لیلی چکید.
لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.
مجنون به لیلی اش رسید.
خدا گفت:
راز رسیدن فقط همین است.
کافی است انار دلت ترک بخورد.