بهانه گیر نبودم ، چه برسد به آنکه بخواهم هیچ را بهانه ای کنم برای پایان ، اما گاه پشت این هیچستان دنیایی دلیل ،عریان است که لباس انکار را برازنده نمی داند ، حقیقت برای من آن قدر تلخ بود که این پایان بی دلیل برای تو ، بی حساب شدیم ، صفر - صفر مساوی!
با هزار و یک ترفند...........شاخه گل مصنوعی را در میان گلهای شاداب گلدانت پنهان کردم...و در دفتر خاطراتم نوشتم: برای کسی که رنجاندمش...........!! تو را دوست خواهم داشت تا زمانی که آخرین گل پژمرده شود.....!!