درخت پیر و سایه گسترانی ،
که در ژرفای آفتاب زندگانی
برایم مأمنی ، آرام می بود،
کنون در پیش خود دیگر ندارم
به وقت گیر و دار روزگارم
به گاهی که گره می خورد کارم
سفارشْ کاره ای ، خوشنام می بود،
کنون در پیش خود دیگر ندارم
زمان خامی و عهد شبابم
نشان می داد ، ره ِ حسن و ثوابم
مرا ، شُهره به خاص و عام می بود،
کنون در پیش خود دیگر ندارم
سرم را من به عشق او سپردم
زبعد رفتنش گویی که مُردم،
سراسر ، مرهم آلام می بود،
کنون در پیش خود دیگر ندارم
چه گویم جز پدر نامی دگر را
که ذکر من بُوَد ، شام و سحر را
"رضا" را ، خوشتر از هر نام می بود،
کنون در پیش خود دیگر ندارم

شکلِ قلبن هستن که میگم اگه یه تیر هم زده بودن توش عالی بود