گاهی دلـــــم از هر چه آدم است میگیرد !



گاهی دلـــم دو کلمه حرف مهربانانه میخواهد !



نــــــــه به شکل دوستت دارم ، نـــــــــــــــــــــــــــه



ویــــــــــــا بـــه شکــــــل بــــــــــی تــــــــــــــــو میمیرم !



شاید ســــــــــــاده



مثل دلتنگ نبــــــاش ...


فردا روز دیگـــری ایست .

قایقت جا دارد ؟؟؟

تـــــو کجـــــــــــایی سهـــــــــــــراب ؟



چشم ها را بستند و چــــــــــه بـــــــا دل کردند ............



وای سهراب کجایی آخـــــــــــــــــر ؟؟؟.......



زخم ها بر دل عاشق کردند خــــــــون به چشمان شقایق کردند ......



آب را گـــــــل کردند تـــــــو کجایی سهراب ؟؟؟؟



که همین نزدیکی عشق را دار زدند ، همه جا سایه ی دیوار زدند ... ...



ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالــــــــــــــــی است! !!!!........



دل خوش سیـــــــــــــــــــــری چند ؟؟؟؟



صبـــــــــــــــــر کن سهـــــــــــــــراب...!



قایقت جـــــــــــــــا دارد ؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!

هــمـه ی ِ قـراردادهــا را کـه روی

کـاغـذهـای بـی جـان نـمی نویسنــــــــــــــــــــــــد !!!!

بــعـضی از عـهـدهــا را

روی قــلـب هـا هــم مـی نــویــسـنــــــــــــــــــد ...

حـواست به ایـن عـهـدهـای غـیـر کـاغـذی بـاشـد ...

شـکـسـتَنـشــــــــــــــــان

یـــــــــــک آدم را مـی شـکنـــــــــــــد !!

تنهـــــا و خستــــــه


شب سردي است ، و من افسرده
راه دوري است ، و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم ، تنها، از جاده عبور
دور ماندند ز من آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت ،
غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر ، سحر نزديك است
هردم اين بانگ برآرم از دل :
واي ، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟


مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ، ليك، غمي غمناك است

لحظه‌هارو با تو بودن در نگاه تو شكفتن

حس عشق رو در تو ديدن مثل روياي تو خوابه

با تو رفتن با تو مدندن مثل قصه تورو خوندن

تا هميشه تورو خواستن مثل تشنگي آبه

اگه چشمات من رو مي‌خواست تو نگاه تو ميمردم

اگه دستات مال من بود دل به دستات مي‌سپردم

اگه اسمم رو مي‌خوندي ديگه از ياد نمي‌بردم

اگه با من تو مي‌موندي همه دنيارو مي‌بردم

بي تو اما سرسپردن بي تو و عشق تو بودن

تو غبار جاده موندن بي تو خوب من محاله

بي تو حتي زنده موندن بي هدف نفس كشيدن

تا ابد تورو نديدن واسه من رنج و عذابه

توي آسمون عشقم غير تو پرنده‌اي نيست

روي خاموشي لبهام جز تو اسم ديگه‌اي نيست

توي قلب من عزيزم هيچ كسي جايي نداره

دل عاشقم بجز تو هيچ كسي رو دوست نداره

اون نگاهی که گوشه اش یه قطره اشک برق میزنه

به اندازه ی تموم حرفای دنیا سنگینه . . .

از دل افروزترین روز جهان خاطره‌ای با من هست به شما ارزانی:


سحری بود و هنوز


گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود


گل یاس،


عشق در جان هوا ریخته بود


من به دیدار سحر میرفتم


نفسم با نفس یاس درآمیخته بود


می‌گشودم پر و می‌رفتم و می‌گفتم:


های! بسرای ای دل شیدا، بسرای!


این دل افروزترین روز جهان را بنگر!


تو دل آویزترین شعر جهان را بسرای!


آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،


روح در جسم جهان ریخته‌اند


شور و شوق تو برانگیخته‌اند


تو هم ای مرغک تنها، بسرای!


همه درهای رهایی بسته است


تا گشایی به نسیم سخنی، پنجره‌ای را، بسرای!


بسرای!

به سرش زده باد، نگاهش کنید.
چگونه میان درختها می دود و سرش را به پنجره ها می کوبد
به سرش زده باد، دستش را به دهان گنجشکها گذاشته نمی گذارد سخن بگویند
آب حوضچه را به هم می ریزد، فرصت نمی دهد گلویش را ماه تر کند
به سرش زده این برهنه گرما زده
گفته بودم طوری بیایی که بوی تو را باد نشنود
دیوانه شده این پسر،
پیراهنت را به دهان گرفته کجا می برد؟

بوسه

در دو چشمش گناه می خنديد

بر رخش نور ماه می خنديد

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله ئی بی پناه می خنديد



شرمناك و پر از نيازی گنگ

با نگاهی كه رنگ مستی داشت

در دو چشمش نگاه كردم و گفت:

بايد از عشق حاصلی برداشت



سايه ئی روی سايه ئی خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسی روی گونه ئی لغزيد

بوسه ئی شعله زد ميان دو لب