نامم حسین بود
در کوچه های بی پناهی
تا مرگ سایه ام را گرفت از شما
به شیونی مهیب
تمام دشمنانم
چون دوست گریه می کردند
طنز غریبی است
که مرگ را
از زندگی دلپذیرترید
همیشه هم شنیده بودم پیشتر
که مرده شیرین می شود

زنده یاد حسین پناهی