کجای جهان رفته ای

نشان قدم هایت

چون دان پرندگان

همه سویی ریخته است

باز نمی گردی، می دانم

و شعر

چون گنجشک بخارآلودی

بر بام زمستانی

به پاره یخی بدل خواهد شد.

لیلی زیر درخت انار نشست.
درخت انار عاشق شد.
گل داد؛
سرخ سرخ.
گلها انار شد ؛
داغ داغ.
هر اناری هزار دانه داشت.
دانه ها عاشق بودند.
دانه ها توی انار جا نمیشدند.
انار کوچک بود.
دانه ها ترکیدند.
انار ترک برداشت.
خون انار روی دست لیلی چکید.
لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.
مجنون به لیلی اش رسید.
خدا گفت:
راز رسیدن فقط همین است.
کافی است انار دلت ترک بخورد.

همیشه زیاد انتظار دارم انگار ازت..........