[لینک]

و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن است...
مثل تنها مردن!

چند روزی در خانه اش باز است

آدمها می آیند و می روند

و در فواصل میان خوردن چای و خرما

- برای فرار از واقعیّتِ عظیم –

از چیزهای بی اهمّیّت صحبت می کنند

تهی و خالی از هر گونه احساس.


بدلیل مردن مردی،

خانه ای سیاهپوش شده است

ماهها می آیند و فصلها می روند

و ما در فواصل میان ماهها و سالها

- برای فراموشی واقعه ای بزرگ –

خود را به کارهای بیهوده مشغول می کنیم

بدور از هیچگونه اهمال و سُستی.

میخواند و باز میخواند،
بغض هزار سالهی درونش را
انگار میگشود
اندوهزاست زاری خاموش!
ناگفتنی است ...
این همه غم؟!
ناشنیدنی است!

غم.........توی چشمام، توی قلبم، و روی شونه هام، حس عجیب سنگینی هست. غم. و من هر روز خمیده تر میشم، و خمیده تر.
روز های سیاه، شب های سنگین، گریه،غم،مرگ. مرگ های آسان. مرگ های ناگهان. مرگ های باور نکردنی. چرا آسمان به زمین نمی رسد؟