اون نگاهی که گوشه اش یه قطره اشک برق میزنه

به اندازه ی تموم حرفای دنیا سنگینه . . .

گاهی دلـــــم از هر چه آدم است میگیرد !



گاهی دلـــم دو کلمه حرف مهربانانه میخواهد !



نــــــــه به شکل دوستت دارم ، نـــــــــــــــــــــــــــه



ویــــــــــــا بـــه شکــــــل بــــــــــی تــــــــــــــــو میمیرم !



شاید ســــــــــــاده



مثل دلتنگ نبــــــاش ...


فردا روز دیگـــری ایست .

قایقت جا دارد ؟؟؟

تـــــو کجـــــــــــایی سهـــــــــــــراب ؟



چشم ها را بستند و چــــــــــه بـــــــا دل کردند ............



وای سهراب کجایی آخـــــــــــــــــر ؟؟؟.......



زخم ها بر دل عاشق کردند خــــــــون به چشمان شقایق کردند ......



آب را گـــــــل کردند تـــــــو کجایی سهراب ؟؟؟؟



که همین نزدیکی عشق را دار زدند ، همه جا سایه ی دیوار زدند ... ...



ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالــــــــــــــــی است! !!!!........



دل خوش سیـــــــــــــــــــــری چند ؟؟؟؟



صبـــــــــــــــــر کن سهـــــــــــــــراب...!



قایقت جـــــــــــــــا دارد ؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!

هــمـه ی ِ قـراردادهــا را کـه روی

کـاغـذهـای بـی جـان نـمی نویسنــــــــــــــــــــــــد !!!!

بــعـضی از عـهـدهــا را

روی قــلـب هـا هــم مـی نــویــسـنــــــــــــــــــد ...

حـواست به ایـن عـهـدهـای غـیـر کـاغـذی بـاشـد ...

شـکـسـتَنـشــــــــــــــــان

یـــــــــــک آدم را مـی شـکنـــــــــــــد !!

بوسه

در دو چشمش گناه می خنديد

بر رخش نور ماه می خنديد

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله ئی بی پناه می خنديد



شرمناك و پر از نيازی گنگ

با نگاهی كه رنگ مستی داشت

در دو چشمش نگاه كردم و گفت:

بايد از عشق حاصلی برداشت



سايه ئی روی سايه ئی خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسی روی گونه ئی لغزيد

بوسه ئی شعله زد ميان دو لب

تنهـــــا و خستــــــه


شب سردي است ، و من افسرده
راه دوري است ، و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم ، تنها، از جاده عبور
دور ماندند ز من آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت ،
غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر ، سحر نزديك است
هردم اين بانگ برآرم از دل :
واي ، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟


مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ، ليك، غمي غمناك است

از دل افروزترین روز جهان خاطره‌ای با من هست به شما ارزانی:


سحری بود و هنوز


گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود


گل یاس،


عشق در جان هوا ریخته بود


من به دیدار سحر میرفتم


نفسم با نفس یاس درآمیخته بود


می‌گشودم پر و می‌رفتم و می‌گفتم:


های! بسرای ای دل شیدا، بسرای!


این دل افروزترین روز جهان را بنگر!


تو دل آویزترین شعر جهان را بسرای!


آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،


روح در جسم جهان ریخته‌اند


شور و شوق تو برانگیخته‌اند


تو هم ای مرغک تنها، بسرای!


همه درهای رهایی بسته است


تا گشایی به نسیم سخنی، پنجره‌ای را، بسرای!


بسرای!

بر منکرش یه دست و هوراااااااااااا

کوفت

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

#گیتی بی تاثیر از حرکت موری کوچک که همگان دیده ایم نیست...انسان در پی مهار طغیان عظمت دنیاست...وای کاش باور کنیم تمام هستی چیزی نیست جز رسیدن به یکی شدن با #خدا...مثل او فکر کنیم..مثل او خلق کنیم...قرنها میگذرد و یادمان رفته دستهایمان جز برای ساختن و نوازش نیست...چشمهایمان جز برای هدایت دستهایمان نیست...گوشهایمان جز برای پیدا کردن هدفِ دستهایمان نیست...پاهایمان جز برای رساندن دستهایمان نیست...اینبار بجای چشمها میگویم...دستها را باید شست ، جور دیگر دست داد...پنجره را باز کنیم...