سردی این روزهای زندگی
سردی نگاه های سگی
سردی خیابون های شلوغ
سردی این همه دروغ



مثل واژه های خسته و سرد
مثب ریتمی پر از درد
مثل غشقبازی بی گناه
مثل روزهای بی سرپناه



گرم نمیشه دیگه دروغ
سرد میمونه به پای این بلوغ
سرد میمونه این مرد زندگی
مثل ریتم ویرونگی


.
.
.

ادامه ....خیلی زیاده....ارزش نداره چشماتونو خسته کنید...

پ.نـ :بابا جون...باباجونم....جون امیدت...جون همون دوستات...خودتو نزن....اینقدر به سر و صورتت نزن...باباجون هنوز صورتم کبوده...بابا جونم....امیدت که نمرده...من هستم بابا جون من اینقدر نزن...ببین صورت من هست....نزن باباجونم...

+امروز دلمو شکستن...ترو خدا ...شمارو به همه مقدساتتون به هرچیزی که میپرستین و اعتقاد دارین...اگه نمیفهمینشون اگه نمیخواین بفهمینشون یا هرچیز دیگه ای....ترو خدا بهشون نخندین...
نمیگم بخاطر شما رفتن...نه بخاطر ارمانهای های خودشونو و دل خودشون رفتن...شمایی که ادعاتون میشه همه چی میدونین و به اصطلاح روشن فکرین....این روشن فکری نیست بهش بخندین...
+این تمدن نیست که به افتادن یه مرد میخندین . . . حلال نمیکنم تون.....
+به خیال خودمون میخواستیم بریم عروسی....اونم عروسی بچه شهید...
+دوستان ببخشید ناراحتتون کردم...داشتم خفه میشدم...خیلی روز بدی بود امروز...بعد از چند وقت بابام دوباره اونجوری شد...
+ببخشید...
+بابا جونم با اینکه حتی یه بارم اسممو صدا نکردی ....ولی من عاشقتم....دوست دارم باباجونم...

پــ . ن : + باز جامانده ام از یار به دادم برسید

دل جدا مانده ز دلدار به دادم برسید

+ آدمبت حسین (ع) می خواهد که این روزها سخت فاصله دارم تا او ...

پ.ن:دل دل می کنی مدام!

خدایا به دل بگیر مرا !

پـ . ن : + سری سرمست شور و بی قراری / چو مجنون در هوای نی سواری

+ دلم هوای محرم تو را دارد،باز

+ بخواب آرام

هنوز منتظرم یا حسین(ع) . . .

ღ♥ღ
دست نیاز...(...فقیر...)


کی میدونه که چی شد
دست روزگار چیکار کرد
دست های این پیر مرد رو
رو به مردم دراز کرد

ای روزگار نامرد
مگه اون چه کرده
غیر از اینکه یه عمری
با رویاهاش سر کرده

میترسه بگه رویاهاشو
خیس بشه سقف خونش
یه عمره که نگفته
حالی نمونده واسش

شاید یه روزی برسه
رویاهاشم تموم بشه
دستش رو به هرکسی
توی دنیا دراز نشه

.
.
.

ღ♥ღ

حلقه ای که تو دست ِ چپ می سوخت

روی میز ِ کافه ها افتاد ..........

دختر از زیر خط فقر ، زن شد.............

پرده ای رو ملافه ها افتاد

ساعت ِ 4 ، برنامه ی کودک

نقش یک زن در قامتی عریان

زیرش نوشته : واسه مادر ِ خوبم ....

کودکی پنج ساله از تهران

إنّی أقرب مِن حَبلِ الوَرید

یه دونه تیغ بدین دستم ...میخوام تراشم هرچی مو دارم...میخوام آراستگی هامو...من امشب از آینه بردارم...

پ.ن: این روزها دنیای انسان ها طعم ،تنهایی، می دهد

این دیگه آخرین باره
نوشتنم تموم میشه
حرف های دل من
واسهِ کی نوشته شه

دیگه تمومش میکنم
بغض های شبونمو
میخوام این دم آخری
باز کنم پنجره رو

شاید که پیدا بکنم
نوری توی این اتاق
شاید که باور بکنم
دیگه اینجا رو نمیخوام

نمیونم خالی شدم
دیگه حسی ندارم
کاش بهش میگفتم
دیگه فردایی ندارم
.
.
.